Partijdige scheidsrechters in het Midden-Oosten

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Vorige week in het nieuws: het vredesproces tussen Israël en de Palestijnen zit in het slop. No shit! Het “vredesproces” zit al meer dan 40 jaar in het slop. Spreken over een “vredesproces” is eigenlijk gewoon absurd.

De Verenigde Staten stuurden oorlogsheld John Kerry uit om eindelijk de knoop in het Midden-Oosten te ontwaren. Hij gaf zichzelf negen maanden om de onderhandelingen weer op het goede spoor te brengen. Maar na acht maanden staat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken nog nergens.

Moeten we daarvan opkijken?

John Kerry, de 'onpartijdige' scheidsrechter

John Kerry, de ‘onpartijdige’ scheidsrechter

Stelt u zich even het volgende voor. Noord- en Zuid-Korea zijn al decennialang niet de dikste vrienden. Misschien wordt het eens tijd om vrede te sluiten (beide Korea’s zijn officieel nog steeds met elkaar in oorlog). Cuba, waar de Castro’s al lang vriendschappelijke betrekkingen onderhouden met Noord-Korea, werpt zich op als onderhandelaar in het geschil. Klap-klap in de handjes voor de goede bedoelingen.

Geloofwaardig?

Of keren we even terug naar Noord-Ierland. In het begin van de jaren ’90 wordt het toch wel écht de hoogste tijd om het conflict tussen katholieken en protestanten op te lossen. Het Vaticaan stuurt een afgevaardigde om de strijdende partijen tot serieuze vredesonderhandelingen te bewegen. Een mooi gebaar.

Maar geloofwaardig?

Misschien denkt u nu “wat een karikatuur.” Maar zo ver is de parallel niet gezocht. De Verenigde Staten werpen zich in het Midden-Oosten op als eerlijke scheidsrechter. Elke VS-president (sinds de jaren ’70) die zichzelf een beetje serieus neemt, vertelde de wereld ooit dat hij het Midden-Oosten-vraagstuk wilde oplossen. Zelfs voormalig president George W. Bush zei een “visie” te hebben voor vrede in het Midden-Oosten.

Medeplichtig

Zo ook president Obama. Vorig jaar gaf hij kersvers minister van Buitenlandse Zaken John Kerry de opdracht het “vredesproces” in het Midden-Oosten weer vlot te trekken. Wederom applaus voor de mooie woorden en goede bedoelingen.

Maar kan iemand die bedoelingen echt serieus nemen? Wie gelooft nog dat de Verenigde Staten een neutrale partij zijn in de regio? De VS zijn al vele decennia medeplichtig aan de oorlogen en mensenrechtenschendingen die in Israël, de bezette gebieden en in de buurlanden plaatsgrijpen.

Amerika geeft jaarlijks miljarden dollars steun aan de staat Israël (het grappige is dat die steun begroot wordt als ontwikkelingssamenwerking). Israël wordt voorzien van het modernste wapentuig uit de VS. En als Israël wapens koopt, dan willen de buurlanden (Saoedi-Arabië, weerzinwekkende dictatuur en belangrijke VS-bondgenoot, op kop) natuurlijk ook een portie verse wapens, “om zichzelf te verdedigen.” In jargon heet dit een teaser, ideaal om de wapenindustrie op volle toeren te laten draaien.

Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken John Kerry

Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken John Kerry

Nog geen enkele Amerikaanse president heeft, ondanks de mooie woorden, Israël krachtdadig aangemaand te stoppen met de bouw of uitbreiding van illegale nederzettingen in de Palestijnse bezette gebieden.

Enkele jaren geleden deed Obama een bescheiden poging. Hij vond dat de uitbreiding van de nederzettingen moest stoppen als voorwaarde voor vrede. Israëlisch premier Netanyahu was not amused en ging over tot de orde van de dag. De bouw van nederzettingen gaat gewoon door. Netanyahu wist natuurlijk dat Obama hem niet écht op de vingers zou tikken.

Oplossing niet zó complex

De oplossing ligt echter voor de hand en de sleutel bevindt zich niet in het Midden-Oosten. De oplossing moet gezocht worden in de Verenigde Staten en is tweeledig.

Ten eerste: wanneer de VS besluiten de onvoorwaardelijke steun voor de Israëlische regering op te schorten, pas dan zal er een dynamiek op gang komen waarbij Israëls leiders verplicht zijn om voluit te gaan voor integratie in de regio en normalisering van de relaties met de buurlanden in plaats van verder uit te groeien tot paria van de wereld.

Ten tweede moeten de Verenigde Staten eindelijk werk maken van een kernwapenvrije zone in het Midden-Oosten, zoals bepaald door resoluties van de Verenigde Naties. Dit betekent dat Iran zich engageert om geen kernwapens te produceren, maar wel gebruik mag maken van nucleaire energie voor civiele doeleinden. Hetzelfde geldt voor Israël, dat zijn kernwapens zal moeten opgeven, wat alle andere landen in de regio het motief voor kernwapenproductie ontneemt.

Wanneer aan die twee voorwaarden voldaan is, zal er sprake kunnen zijn van een écht vredesproces in het Midden-Oosten, zonder partijdige scheidsrechters.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *