Monthly Archives: July 2014

De waarde van een Palestijns leven volgens het Joods Forum

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Het is hallucinant om te zien hoe weinig waarde gehecht wordt aan het leven van Palestijnse burgers. Duizend doden meer of minder. Voor het Israëlische leger lijkt het weinig uit te maken. De Joodse organisaties in ons land en elders nemen dit discours gretig over.

Vandaag in De Standaard, De oorlog in Gaza is geen western, van de hand van Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties. Volgens hem is het vergelijken van burgerslachtoffers in een conflict niet de juiste manier om te besluiten wie de ‘goede’ en wie de ‘slechte’ is. Fair enough. Maar in de rest van zijn discours slaat hij meermaals de bal compleet mis.

Chronologie

Knoop haalt drie punten aan om te beoordelen of het geweld van de IDF (de Israel Defense Force, het Israëlische leger) disproportioneel is.

Knoop: “1. Noodzaak. Is er voor Israël een noodzaak om militair op te treden? Die vraag is, met bijna 2.000 raketten afgevuurd op burgerdoelen in Israël, snel beantwoord.”

Volgens Knoop is hiermee de kous af. Hamas vuurt raketten af naar Israël vanuit de Gazastrook. Het Israëlische leger heeft dus volgens hem het volste recht om keihard terug te slaan. Het is een typisch voorbeeld van misbruik van chronologie om de ander het zwijgen op te leggen.

De IDF, het "meest morele leger ter wereld"

De IDF, het “meest morele leger ter wereld”

De vraag is, wederom, wat er eerst moet stoppen. Moet Hamas stoppen met het afvuren van raketten op Israël? Of moet Israël stoppen met de blokkade van de Gazastrook, die het economisch leven op dit stukje land zo goed als onmogelijk maakt. Moet Hamas stoppen met het graven van tunnels om zich te bewapenen? Of moet Israël stoppen met het ontvoeren, opsluiten en folteren van Palestijnse burgers?

Geweld als natuurfenomeen

Geweld komt niet uit het niets. Raketten vanuit Gaza naar Israël zijn geen natuurfenomeen zoals de zwaartekracht. De aanvallen vanuit de Palestijnse gebieden zijn een gevolg van de jarenlange bezetting door Israël van Palestijns gebied, een economische blokkade door Israël die het leven in de strook onmogelijk maakt, het willekeurig ontvoeren en folteren van Palestijnse burgers onder het mom van de ‘strijd tegen terrorisme’, het neerschieten van kinderen die stenen gooien naar de tanks van de bezetter.

Volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem zijn er tussen januari 2009 en mei 2014 568 Palestijnen gedood door het Israëlische leger en de veiligheidsdiensten. 84 van deze doden waren kinderen. In diezelfde periode kwamen 38 Israëli’s om het leven. Heeft de heer Knoop hierover ook een mening? Geeft deze dodentol de Palestijnen het recht om willekeurig volkswijken in Tel Aviv of Haifa plat te bombarderen?

Knoop: “2. Subsidiariteit. Kan het door het Israëlische leger beoogde militaire doel (de raket-lanceerinrichtingen en de vele tunnels uitschakelen) ook bereikt worden met inzet van minder vuurkracht of met een andere modus operandi, zodat er minder burgerslachtoffers zouden vallen en dit tegen de achtergrond van de inzet door Hamas van menselijke schilden? Geen enkele militaire deskundige heeft tot dusver een zinnig alternatief geformuleerd.”

Het mag geen wonder heten dat geen enkele militaire deskundige tot dusver een zinnig alternatief heeft geformuleerd. Het probleem op het terrein kan immers niet met militaire middelen worden opgelost.

Israël haalt de volledige ontwapening van de Gazastrook aan als oorlogsobjectief. Dit wordt in mainstream-media erkend als een rechtvaardig doel. Feit is dat gewapend verzet tegen een buitenlandse legermacht volstrekt legaal is volgens het internationaal recht. Een buitenlandse bezetting (of blokkade of annexatie) is dit in geen geval. Een volledige ontwapening is synoniem voor een volledige capitulatie van de Palestijnen tegenover de buitenlandse overheerser en een vrijgeleide voor Israël om door te gaan met mensenrechtenschendingen, blokkades, inpalmen van grondgebied en natuurlijke rijkdommen,…

Om zijn woorden kracht bij te zetten citeert hij een Britse militair, Richard Kemp, die “van oordeel [is] dat Israël harder zou moeten doorstoten en de oorlog met desnoods meer burgerslachtoffers in kortere tijd zou moeten beëindigen.” “Hij kwalificeert het Israëlische leger als het meest morele leger ter wereld.”

Zeer interessant, de mening van deze Britse kolonel. Als de heer Knoop zijn best doet, zal hij ook wel mensen vinden die ervan overtuigd zijn dat een atoombom op de Gazastrook een rechtvaardige methode is om het conflict te beëindigen.

Internationaal recht

Knoop: “3. Proportionaliteit. […] Als een bankrover een bankbediende gijzelt en een pistool tegen zijn hoofd zet nadat hij eerst drie keer in het plafond heeft geschoten, wil dat niet zeggen dat ook de politie maar één agent de bank in mag sturen met de instructie hooguit drie keer in het plafond te schieten. In een dergelijk geval komt daarentegen een overmacht aan politie ter plaatse, compleet met pantserwagens en scherpschutters. Van pariteit is geen sprake en dat is in oorlogvoering evenmin het geval.”

Zijn voorbeeld houdt helemaal geen steek. In deze analogie (als je al van een analogie kunt spreken) zou Israël net de bankovervaller zijn. De Palestijnen zijn het volk waarvan land geannexeerd wordt en waarvoor het leven onmogelijk wordt gemaakt. Hamas is de organisatie die een groot deel van het verzet tegen de buitenlandse bezetter op zich neemt, met de primitieve middelen die het ter beschikking heeft.

Het loont de moeite de Vierde Conventie van Genève, één van de belangrijkste pijlers van het internationaal recht, er even op na te slaan.

“Article 33. No persons may be punished for an offense he or she has not personally committed. Collective penalties and likewise all measures of intimidation or of terrorism are prohibited.”

De aanval op Gaza is een duidelijk voorbeeld van collectieve bestraffing van een bevolking. Deze technieken zijn, net zoals terrorisme (“het gebruik van geweld of de dreiging met geweld om politieke, religieuze of ideologische doelen te bewerkstelligen”), compleet in strijd met het internationaal recht. Dit is slechts één voorbeeld van de vele internationale rechtsregels en VN-resoluties die Israël aan zijn laars lapt. Het Israëlische leger afschilderen als het “meest morele leger ter wereld”, in de woorden van Knoop en andere apologeten, tart iedere verbeelding en is illustratief voor een moreel failliet.

Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties (foto: De Standaard)

Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties (foto: De Standaard)

Knoop: “Uit het vijfentwintig keer hogere aantal slachtoffers in Gaza wordt veelal ook het ongerijmde bewijs geconstrueerd dat Israël in deze oorlog de schuldige partij zou zijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er op het Europese continent tien keer meer Duitsers gesneuveld dan Amerikanen. Zou dat derhalve impliceren dat Hitler de good guy was en Roosevelt de bad guy?”

Deze analogie snijdt wederom weinig hout. Duitsland vocht op het Europese grondgebied tegen tientallen andere legers. De Verenigde Staten verklaarden pas eind 1941 de oorlog. Het is vrij logisch dat er onder de Duitsers meer doden en gewonden zijn gevallen dan aan Amerikaanse zijde.

Onverschilligheid

Opmerkelijk in het discours van Hans Knoop van het Forum der Joodse Organisaties is vooral hoe weinig waarde hij hecht aan het leven van de Palestijnen, de zwakste partij in het conflict. Meer dan duizend doden op de Gazastrook vindt de heer Knoop geen groot probleem. Hard militair optreden is volgens hem de enige manier om tot een oplossing te komen, ook al zijn de diplomatieke middelen nog lang niet uitgeput. Diplomatie zal uiteindelijk de oplossing blijken, op voorwaarde dat die billijk is voor alle partijen.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Zelfverdediging en het misbruik van de chronologie

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De Israëlische overheid beroept zich op het recht op zelfverdediging om de Palestijnse Gazastrook te bombarderen. Dit is een legitiem recht van een staat om zich tegen agressie te verdedigen. Dit geldt echter enkel wanneer alle vredelievende middelen zijn uitgeput. Dit is allerminst het geval.

De teller staat intussen op ruim 750. Ruim zevenhonderdvijftig (!) Palestijnen vonden de dood sinds het oplaaien van het geweld tussen het Israëlische leger en de Palestijnen in de Gazastrook. Van die 750 zijn de overgrote meerderheid onschuldige burgers, en geen “Hamas-strijders”, zoals Israëlische diplomaten ons willen laten geloven. Onschuldige burgers, moeders, vaders, kinderen, vrienden en vriendinnen, burgers die al jarenlang opgesloten leven op een miezerig stukje grond tegen de Middellandse Zee.

Zelfverdediging

Als een grondgebied bezet wordt door een buitenlandse macht, heeft de bevolking van dat grondgebied het recht om zich hiertegen te verzetten. Onmiddellijk rijst de vraag: wat moet er precies stoppen? De raketten vanuit de Gazastrook die zelden slachtoffers maken? Of de blokkade van een strook land, dagelijkse ontvoeringen, opsluitingen van Palestijnen die vervolgens zonder proces worden vastgehouden, het schieten met scherp op kinderen die stenen gooien naar Israëlische tanks, het willekeuring neerschieten van Palestijnse burgers?

Israël beroept zich op het recht op zelfverdediging. Dit is een legitiem recht. Er is echter een bijkomende voorwaarde. Het recht om met geweld terug te slaan geldt enkel wanneer alle vredelievende middelen zijn uitgeput. Dit is hier allerminst het geval.

De vredelievende middelen liggen nochtans voor de hand. Het volstaat de hele reeks VN-resoluties over het conflict door te nemen. De internationale gemeenschap is unaniem voorstander van een tweestatenoplossing, met uitzondering van Israël en de VS, die wel zeggen voorstander te zijn, maar van wie uit het stemgedrag blijkt dat ze net het tegendeel willen.

De oplossing is als volgt samen te vatten:
– Israël trekt zich terug tot aan de grenzen van 1967
– Israël stopt de bezetting van (delen van) de Westelijke Jordaanoever en de blokkade van Gaza
– Israël erkent de Palestijnse staat als één en ondeelbaar
– de Palestijnen erkennen het bestaansrecht van Israël en staken het geweld
– alle burgers krijgen gelijke rechten

Daarbij komt de verwezenlijking van een kernwapenvrije zone in het hele Midden-Oosten, waardoor Israël zich opnieuw kan integreren in de regio. Een Joodse staat zonder kernwapens zal ook omringende landen de bewapeningsmotivatie ontnemen.

Het zijn net de Verenigde Staten en Israël die een tweestatenoplossing in de weg staan. De Israëlische eerste minister, Benjamin Netanyahu, zegt zelf dat er “geen Palestijnse staat komt.” Zolang de VS geen duidelijk standpunt innemen voor een Palestijnse staat, zal die er ook nooit komen.

Oorzaken

In tijden van supersnelle, moderne mediaberichtgeving is het moeilijk om een duidelijke kijk te krijgen op de oorzaken van het geweld. Een reportage van anderhalve minuut op het televisiejournaal zal de kijker weinig bijleren over de echte oorzaken van het probleem.

Een citaat van auteur David Cromwell is hier op zijn plaats:
“Trying to understand the tangled web of Israel and Palestine from mainstream media reports is a bit like trying to grasp climate dynamics by watching daily weather forecasts. Superficially, there is often lots of action to report; but little knowledge is conveyed about the underlying forces or relevant background.”
(uit Why Are We The Good Guys?, 2012)

Nu gaat het immers zo: “Hamas schiet raketten af op burgerdoelen in Israël, ze doen dit willekeurig, Israël heeft het recht zich te verdedigen en slaat hard terug. Hamas moet eerst het geweld stoppen, daarna zien we wel weer.”

Daarbij komt de moord op de drie Joodse jongeren, die aangeduid wordt als oorzaak van het oplaaiende geweld. Zo schreef Elsevier vorige week: “De ellende begon toen drie Joodse kinderen door Palestijnse strijders werden ontvoerd en op een brute wijze werden vermoord.”

Een beschamende aanfluiting van de werkelijkheid. De ellende is helemaal niet begonnen bij de ontvoering van en de moord op de drie Joodse jongeren. Het geweld sleept al decennia aan en de huidige opflakkering is slechts een symptoom van een veel dieper liggend probleem.

Chronologie

Misbruik van de chronologie van de gebeurtenissen is een vaak toegepaste techniek om het publiek te bespelen. Hetzelfde gebeurde in Ex-Joegoslavië op het einde van de jaren ’90, toen de NAVO besloot om burgerdoelen in Belgrado te bombarderen in wat in het Westen bekend is als een ‘humanitaire interventie’.

Bombardementen op Belgrado beschreven als 'humanitaire interventie'

Bombardementen op Belgrado beschreven als ‘humanitaire interventie’

Etnische zuiveringen van de Kosovaren door de Serviërs werden toen aangegrepen als rechtvaardiging van de bombardementen op Belgrado, de Servische hoofdstad, om Slobodan Milosevic, de Servische leider, tot overgave te dwingen.

Later bleek echter dat de etnische zuiveringen van Kosovaren pas volop op gang kwamen toen de bombardementen al begonnen waren, bombardementen die de NAVO organiseerde als ‘geloofwaardigheidsoperatie’. Na de dreigementen van de NAVO aan het adres van Milosevic, die wel te vinden was voor een vredesakkoord, maar niet voor de onvoorwaardelijke overname van zijn land door NAVO-troepen, zag de NAVO zich genoodzaakt om burgerdoelen in Belgrado te bombarderen.

Dit alles om de geloofwaardigheid van de militaire alliantie te vrijwaren en de burgerbevolking te terroriseren. Resultaat: duizenden doden. De techniek werd duidelijk omschreven door Lt. Gen. Michael Short van de Amerikaanse luchtmacht:

“If you wake up in the morning and you have no power to your house and no gas to your stove and the bridge you take to work is down and will be lying in the Danube for the next 20 years, I think you begin to ask, ‘Hey, Slobo [Milosevic], what’s this all about? How much more of this do we have to withstand?’”

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Humanitair bombarderen: Orwell kan er nog wat van leren

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Sterk staaltje journalistieke analyse in De Morgen vandaag. Alhoewel de auteur een poging doet een genuanceerd beeld van de gebeurtenissen op te hangen, slaat hij de bal enkele keren compleet mis. Een analyse van de analyse.

“Het rakettenoffensief van Israël kan namelijk erger voorkomen voor beide partijen. Toen de Amerikanen in 1945 twee atoombommen dropten boven Hiroshima en Nagasaki wouden ze een duidelijk signaal geven aan Japan. Dat signaal zorgde voor een snel einde van de oorlog en zorgde ervoor dat minder Japanners en Amerikanen het leven lieten in een grondoffensief.”

Deze ‘journalist’ moet zijn geschiedeniscursus er nog maar eens op natrekken. De atoombommen die de VS onder opperbevel van president Truman op Japan dropten, waren helemaal niet nodig om een snel einde te maken aan de oorlog. Tokio was eerder al platgebrand door Amerikaanse luchtaanvallen waarbij in één geval in één nacht tijd 100.000 burgers om het leven kwamen. Het Japanse leger hinkte op zijn laatste poten en zou het niet langer dan enkele weken meer hebben uitgezongen.

De atoomaanval van de VS (gelukkig nog steeds de enige in de geschiedenis) was een zuivere misdaad tegen de mensheid en een ideale testcase voor het nieuwe wapentuig van de VS.

“Het militaire onevenwicht tussen beide partijen maakt het moeilijk om een oordeel te vellen over de proportionaliteit van het geweld. Meer zelfs de aanklacht over de disproportionaliteit van de Israëlische bombardementen zou geen twistpunt mogen zijn. Israël gebruikt het recht om zich te verdedigen.”

Hoezo ‘onmogelijk een oordeel te vellen’? Hoezo ‘geen twistpunt mogen zijn’? Hoezo het ‘recht zich te verdedigen’?

Hebben de Palestijnen misschien ook het recht om zich te verdedigen tegen vreemde bezetting van hun land of wat daar nog van overblijft? Raketaanvallen vanuit de Gazastrook komen niet uit het niets. Het ‘terrorisme’ waarover de Israëlische autoriteiten spreken, is geen natuurfenomeen. Geweld heeft altijd een oorzaak. De oorzaak moet gezocht worden in een onmenselijke bezetting van een gebied die nu al meer dan 45 jaar aanhoudt.

Gaza in 2012

Gaza in 2012

“Als we naar de intenties van beide partijen kijken, zien we een duidelijk verschil. Hamas schiet al enkele jaren lukraak goedkope Qassam-raketten naar Israëlische steden. De radicale Palestijnse verzetsbeweging gebruikt geen GPS-coördinaten of iets gelijkaardig om doelwitten in te stellen. Het is de bedoeling om zo veel mogelijk schade of slachtoffers te maken met de raketten. Terwijl Israël enkel militaire doelwitten viseert. “De burgerdoden die in Gaza te betreuren vallen, zijn ‘ collateral damage”, klinkt het bij Israëlisch oud-generaal Shlomo Brom.”

Israël viseert volgens de journalist enkel militaire doelwitten. Hamas daarentegen wil volgens hem zo veel mogelijk willekeurige slachtoffers maken. 200 doden aan Palestijnse kant, waaronder tal van onschuldige kinderen, moeders en vaders, tegenover één (juist ja, 1) dode aan Israëlische kant. Alle ‘goede intenties’ ten spijt, slaagt Israël er niet in onschuldige levens te sparen. Hoe geloofwaardig zijn intenties wanneer die door de feiten compleet tegengesproken worden?

“Het hoofddoel van Hamas is zonder meer een vrij Palestina. Dat botst uiteraard met het voortbestaan van de staat Israël.”

Dit botst helemaal niet met het voortbestaan van de staat Israël. Er zijn tal van VN-resoluties die pleiten voor een tweestatenoplossing met respect voor beide volkeren.

Als Israël stopt met de blokkade van de Gazastrook en het inpalmen van de Westelijke Jordaanoever en de Golan-hoogvlakten, de oorlogsretoriek ten opzichte van Iran staakt, Palestijnen niet langer zonder enige vorm van proces opsluit en foltert en de rechten van alle volkeren op het grondgebied respecteert, dan is er weinig wat een duurzame vrede in het Midden-Oosten in de weg staat.

Ten slotte: humanitair bombarderen is een Orwellisme van de zuiverste soort. Er bestaat niet zoiets als “humanitair bombarderen”. Niet in Ex-Joegoslavië, niet in Vietnam, niet in Japan en al helemaal niet in de Gazastrook.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather