Monthly Archives: August 2014

Democratische renaissance in het neoliberaal tijdperk

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Het kleine IJsland is een mooi voorbeeld van échte democratie in de 21ste eeuw. Voor het eerst sinds lang primeren de publieke belangen op die van grote bedrijven. Waarom horen we hier zo weinig over in Westerse media?

Eind 2008 kon IJsland de nationale schuld niet meer terugbetalen en ging het land failliet. Niet omdat IJslanders jarenlang ‘boven hun stand geleefd hebben’ – zoals we zo graag zeggen over de Grieken en Spanjaarden – maar omdat de schuldenberg door jarenlang wanbeheer van de banken de overheid had gedwongen om ter hulp te snellen. De financiële put was niet meer te overzien.

Besparingsdrift

Het recept van de trojka – De Europese Centrale Bank, de Europese Commissie en het Internationaal Monetair Fonds – voor landen in financiële moeilijkheden is bekend: besparen voor een slankere overheid, privatisering van grote industrieën en diensten, het vermijden van bijkomende regels voor de veroorzakers van de crisis, met name de banken.

The essentie van neoliberalisme

The essentie van neoliberalisme

Niet toevallig zijn dit de drie pijlers van het neoliberalisme: besparing op de overheidsuitgaven, deregulering voor grote bedrijven (meer regels staan winst in de weg) en privatisering. Dit neoliberalisme is vandaag meer ingeburgerd dan ooit. Als we de mainstream media mogen geloven, lijkt iedereen het erover eens. De overheid moet besparen, want ‘het geld is op’. Grote bedrijven mogen niet te veel regels opgelegd krijgen, want zij ‘zorgen voor werkgelegenheid’. Overheidsbedrijven moeten naar de private sector verhuizen, want ‘het is toch niet meer van deze tijd dat een overheid een telecombedrijf runt’ (de woorden van Open VLD-voorzitter Gwendolyn Rutten over Belgacom).

Gevolgen

Maar is de weg van het neoliberalisme wel écht de weg van het ‘gezond verstand’?

Werkloosheid swingt de pan uit in heel Europa. Multinationals verhuizen naar het buitenland, nadat ze eerst de subsidiekraan van de overheid hebben uitgemolken. Het argument dat multinationals voor werkgelegenheid zorgen is een mythe. Als de kortetermijnwinst kan verhoogd worden door een snelle verhuis naar het buitenland, dan zal het management niet aarzelen.

Banken zijn na de crisis, en na een symbolisch tikje op de vingers, overgegaan tot de orde van de dag. Er is één belangrijk verschil: vóór de crisis dachten ze dat ze too big to fail waren en dat de overheid hen wel op het juiste moment uit de nood zou helpen. Vandaag wéten ze dit.

Ondertussen wordt er gesnoeid in de overheidsuitgaven. Grieken leveren honderden euro’s in op hun loon of pensioen. Op hetzelfde moment besparen overheden op tal van sociale verworvenheden. Ziekenhuizen krijgen niet genoeg middelen om patiënten te verzorgen. Zieken sterven er terwijl ze uren- of dagenlang moeten wachten voordat ze geholpen worden. Ziektes die al decennia niet meer voorkwamen in het land, zoals malaria, zijn terug van weggeweest.

Publiek eigendom, zoals industrie en diensten, worden tegen dumpingprijzen verkocht aan de private sector. De vaak buitenlandse bedrijven zien een mooie kans om bedrijven onder de marktprijs te verwerven en de democratie in te perken. Noam Chomsky verwoordt het als volgt: ‘Per definitie is privatisering een bedreiging voor democratie, want publiek goed wordt uit de publieke sfeer gehaald en gelegd in de handen van private tirannen, gecreëerd en gesteund door de overheid’, die geen enkele verantwoording verschuldigd zijn aan de bevolking, maar wel aan de aandeelhouders.

Een andere weg

Ondanks enorme druk van EU-lidstaten en het IMF, koos IJsland een andere oplossing. De nieuwe regering schreef een referendum uit over de terugbetaling van de schuld. 93 procent van de stemgerechtigden koos ervoor de schuld niet terug te betalen. Topbankiers van de IJslandse banken, die verantwoordelijk waren voor de crisis, werden vervolgd en veroordeeld. Er kwam een nieuwe grondwet door massale publieke deelname in het democratisch proces.

IJsland koos voor het belang van de overgrote meerderheid van de bevolking in plaats van die van multinationals en grote financiële instellingen. En daarom wordt IJsland doodgezwegen.

Publiek belang

“What happened next was extraordinary. The belief that citizens had to pay for the mistakes of a financial monopoly, that an entire nation must be taxed to pay off private debts was shattered, transforming the relationship between citizens and their political institutions and eventually driving Iceland’s leaders to the side of their constituents.”

Het is opmerkelijk dat deze gebeurtenissen als buitengewoon worden beschouwd. Voor het eerst sinds lang kozen politieke vertegenwoordigers ervoor het publiek belang te dienen in plaats van te buigen voor de belangen van de private sector. Het is helaas inderdaad ongebruikelijk.

Westerse regeringen kennen een traditie van beslissingen die regelrecht ingaan tegen het belang van de meerderheid van de bevolking. Twee voorbeelden om dit te illustreren.

TTIP

In het grootste geheim wordt er al jarenlang onderhandeld over een vrijhandelsakkoord tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, het Transatlantic Trade and Investment Program (TTIP). Eurocommissaris Karel De Gucht leidt de Europese delegatie. Waarom onderhandelen de partijen in het grootste geheim? Omdat de beslissingen die genomen worden regelrecht ingaan tegen het algemeen belang, het belang van het grootste deel van de bevolking.

De onderhandelaars weten dit en daarom is geheimhouding uitermate belangrijk. Dit gebeurde ook op het moment van de ondertekening van NAFTA, het vrijhandelsakkoord tussen de VS, Canada en Mexico. Amper 24 uur voor ondertekening van de duizenden pagina’s wettekst, werden deze voorgelegd aan andere stakeholders, zoals de vakbonden en milieuorganisaties.

Een snelle blik op de website van het TTIP leert ons wie er baat heeft bij dit soort vrijhandelsakkoorden:

“Corporate Co-chairs:  Amway, Citi, Dow, FedEx, Ford, GE, IBM, Intel, Johnson & Johnson, JP Morgan Chase, Lilly, MetLife and UPS.”

In de lijst van belanghebbenden vinden we geen werknemersorganisaties, mensenrechten- of middenveldorganisaties, KMO’s of kleine middenstanders.

Klimaatverandering

Eén van de meest schrijnende voorbeelden van uitvoerende machten die beslissingen nemen die lijnrecht ingaan tegen het algemeen belang zijn de geflopte klimaatconferenties van de afgelopen jaren. Overheden slagen er niet in om beslissingen te nemen die het voortbestaan van onze planeet en het overleven van de menselijke soort moeten garanderen.

Grootste spelbreker hierin zijn economische belangen, en niet het welzijn of de welvaart van de gewone werknemer, student, werkloze of gepensioneerde. Moedige beslissingen zouden de uitstoot van broeikasgassen tot een absoluut minimum herleiden, of zelfs verbieden. Multinationals zouden moord en brand schreeuwen, omdat hun kortetermijnwinst hierdoor in het gedrang komt. Maar op hetzelfde moment zou er een compleet nieuwe, groene economie op gang komen. Een duurzame economie die jobs creëert en geen onmiddellijke bedreiging vormt voor ons leefmilieu en het overleven van onze soort. Na enkele jaren zouden zelfs die grote ondernemingen, die eerst moord en brand schreeuwden, weer winst maken. Maar dat gaat helaas over de middellange termijn, en niet over de korte.

Trendbreuk

De IJslandse samenleving is verre van perfect, maar de ontwikkelingen van de laatste jaren markeren wel een trendbreuk. De trend in de meeste westerse landen is er één van het uit handen geven van feitelijke macht aan instituties die weinig of geen verantwoording moeten afleggen aan het publiek:

– aan multinationals die de facto ondemocratisch zijn en uitsluitend gericht op kortetermijnwinst voor de aandeelhouders;

– aan het IMF, een door de westerse grootmachten gesponsord economisch interventievehikel dat er altijd als eerste bij is om landen ter ‘hulp’ te snellen in ruil voor een stevig pakket ‘structural adjustment’, de hierboven genoemde heilige drievuldigheid van het neoliberalisme inbegrepen;

– aan organisaties als het WTO (Wereldhandelsorganisatie), die op een een weinig transparante manier wereldwijd opereert en de ontwikkelingslanden sancties oplegt wanneer die maatregelen treffen om de itnerne markt te beschermen, ook al zijn de Verenigde Staten de absolute kampioen van het protectionisme;

– en binnenkort, in het kader van het TTIP, misschien aan internationale handelstribunalen die de deelnemende lidstaten kunnen verplichten de belangen (en de winst) van transnationale ondernemingen te bestendigen.

Met andere woorden een verschuiving van de macht van de overheid – het enige instituut dat in ons huidige systeem door de bevolking enigszins ter verantwoording kan worden geroepen – naar volkomen ondemocratische organisaties die aan niemand verantwoording verschuldigd zijn. Tenzij aan grote financiële instellingen en andere multinationals.

IJsland, een gevaarlijk voorbeeld

Berichtgeving over deze ‘andere weg’ die IJsland inslaat gaat resoluut in tegen de belangen van de grote economische spelers in onze neoliberale wereld. Het is een andere weg die door meer landen bewandeld wordt en waarover we weinig horen. Bijvoorbeeld in Latijns-Amerika, dat er na decennia van buitenlandse inmenging en militaire dictaturen eindelijk in is geslaagd om het juk van het IMF (met de onvermijdelijke besparingen, deregulering en privatisering ter bescherming van multinationals) van zich af te werpen. Een onwaarschijnlijke democratische overwinning. De democratische renaissance in Zuid-Amerika is opvallend.

Daarom horen en lezen we zo weinig over IJsland en het alternatief voor het neoliberalisme. Geïnformeerde burgers zijn een bedreiging voor het status quo in onze samenleving. Westerse media maken deel uit van dikwijls transnationale ondernemingen. Zij hebben er geen belang bij dat burgers te zien krijgen hoe het anders kan. Vroeg of laat zal ook de bevolking van Europa en de Verenigde Staten beseffen dat het neoliberalisme geen natuurfenomeen is, dat trickle-down economics een mythe is en dat de dingen niet hoeven te zijn zoals ze zijn.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Sancties en de hypocriete houding van het Westen

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De westerse selectieve verontwaardiging en de hypocriete houding van zogenaamde democratieën in internationale conflicten is frappant. Een nuchtere kijk op het wereldtoneel volstaat om de hypocrieten te ontmaskeren.

Naar aanleiding van de oplopende spanningen in Oost-Oekraïne besliste de Europese Unie, net als de Verenigde Staten, economische sancties op te leggen aan Rusland. Rusland antwoordt met een verbod op de invoer van landbouwproducten uit de VS, EU en Australië.

‘Politiek geïnspireerd’

Ondertussen reageerde de Europese Unie door te zeggen dat het de “politiek gemotiveerde” beslissingen van Rusland “betreurt”.

“Politiek gemotiveerde beslissing”, het is een interessant woordgebruik van de EU. Is de beslissing van de EU om economische sancties te treffen tegen Rusland dan niet politiek geïnspireerd? Is die beslissing misschien ‘ecologisch geïnspireerd’? ‘Vredelievend geïnspireerd’? ‘Sociaal geïnspireerd’? Iets anders? Het is duidelijk dat elke beslissing tot het treffen van economische sancties een politiek motief kent. De EU wil hiermee haar afkeuring laten blijken over het Russische beleid ten opzichte van Oost-Oekraïne.

Selectieve verontwaardiging

Overheden reageren slechts wanneer het in hun kraam past. Dit leidt tot een situatie van selectieve verontwaardiging. Het wapen van de economische sancties werd bovengehaald ter vergelding van de Russische politiek in het Oosten van Oekraïne.

Wanneer Russisch president Poetin zich mengt in de situatie in Oost-Oekraïne spreken politici en media in het westen systematisch van ‘inmenging’, ‘destabilisatie’, ‘escalatie van geweld’ of zelfs van ‘agressie’.

De Europese Unie heeft het recht om hierover een mening te vormen. Oekraïne ligt immers in de Europese periferie. Maar de selectieve verontwaardiging over het Russisch beleid is frappant.

Agressie in Irak

Waar bleven de economische sancties van de Europese Unie tegen de Verenigde Staten toen dit land Irak aanviel in 2003? Was deze oorlog, met ruim een miljoen doden tot gevolg, minder ernstig dan de pogingen van Poetin om zijn invloed in de voormalige communistische landen veilig te stellen?

(cartoon smh.com)

(cartoon smh.com)

De Verenigde Staten pleegden in Irak een daad van agressie. Dit wordt door het internationaal recht beschouwt als de hoogste internationale misdaad, omdat deze ‘anders dan andere oorlogsmisdaden in zichzelf draagt alle gecumuleerde misdaden die eruit voortvloeien’.

Agressie was de misdaad waarvoor tijdens de processen van Neuremberg in 1946 meerdere nazi’s werden opgeknoopt.

Zou het opportuun geweest zijn om de invoer van producten uit de Verenigde Staten te verbieden? Of was het eerder van belang geweest om de daders (in de eerste plaats Bush en Blair) voor een internationaal strafhof te brengen?

Inmenging in Latijns-Amerika

Wie de geschiedenis kent, weet dat de Verenigde Staten een traditie kennen van inmenging over de hele planeet, en meer specifiek in het westelijk halfrond. Dit ging zelden – lees: nooit – om vredelievende inmenging, maar wel om militaire strategie, geopolitiek en economische belangen.

We halen enkele voorbeelden aan van inmenging (eufemistisch uitgedrukt) door de Verenigde Staten in Latijns-Amerika om economische of politieke belangen veilig te stellen, meestal met het oog op winstmaximalisatie van grote transnationale ondernemingen.

In 1954 sponsorde de CIA een militaire staatsgreep in Guatemala, die zou leiden tot de langste burgeroorlog die het westelijk halfrond ooit gekend heeft. In de loop van ongeveer drie decennia vielen hierbij honderdduizenden doden.

Tijdens het presidentschap van J.F. Kennedy werd systematisch staatsterrorisme georganiseerd om het bewind van Fidel Castro in Cuba te ondermijnen. Politieke moorden en sabotageacties waren slechts twee elementen van ‘Operation Mongoose’ aan het begin van de jaren 60.

In 1964 werd de linkse president João Goulart in Brazilië van de macht verdreven met steun van de Amerikaanse CIA, uit vrees dat zijn beleid de economische belangen van Amerikaanse multinationals zou benadelen.

Op 11 september 1973 (bij de Chilenen bekend als ‘the first 9/11’) pleegden militairen een staatsgreep in Chili en werd de democratisch verkozen president Salvador Allende vermoord in zijn presidentieel paleis. Generaal Pinochet kwam aan de macht, met expliciete miltaire en economische steun vanuit de Verenigde Staten, en zorgde voor een terreurbewind dat tot 1990 zou duren.

De jaren 80 werden gekenmerkt door het staatsterrorisme dat president Ronald Reagan losliet op Nicaragua. Het valt nog te betwijfelen of dit kleine land ooit deze ‘inmenging’ van de VS te boven zal komen. In dezelfde periode zaaiden doodseskaders in El Salvador terreur met Amerikaanse steun, met tienduizenden verdwijningen en moorden als resultaat.

In de late jaren 90 was de VS druk bezig om de regering van Colombia van militaire steun te voorzien, zogenaamd om drugshandelaars in de regio aan banden te leggen. Interessant hierbij is dat het niveau van Amerikaanse militaire steun omgekeerd evenredig is met het respect voor de mensenrechten in het land. Mensenrechtenschendingen door militaire en paramilitaire groepen en chemische oorlogsvoering tierden welig in Colombia, met de steun van de Verenigde Staten.

Dit is slechts een beknopte selectie van de VS-interventies in Latijns-Amerika sinds de Tweede Wereldoorlog. Sinds de jaren 90 en vooral sinds de eeuwwisseling verschoven de VS hun aandacht naar het Midden-Oosten, niet in het minst om de overweldigende olierijkdommen in de regio, en het Verre Oosten. De belangen die momenteel gediend worden zijn niet anders dan die van vijftig jaar interventie in Latijns-Amerika.

Hypocriet

De definitie van een hypocriet is ‘iemand die beweert bepaalde waarden te verdedigen, maar zich zelf niet aan deze waarden houdt’ (a person who claims or pretends to have certain beliefs about what is right but who behaves in a way that disagrees with those beliefs).

Het treffen van economische sancties van de Verenigde Staten, en bij uitbreiding Europa, tegen Rusland omwille van diens inmenging in Oost-Oekraïne past perfect binnen deze definitie. Mooie woorden over democratie, zelfbeschikking en respect voor de mensenrechten zijn uitsluitend gericht op ‘de anderen’, niet op onszelf.

Op dezelfde manier geldt morele verontwaardiging enkel wanneer ‘zij’ de misdaden begaan en in geen geval wanneer ‘wij’ er zelf schuldig aan zijn.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Amos Oz, een gematigde stem uit Israël?

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De Israëlische schrijver Amos Oz wordt vaak omschreven als een voorvechter van vrede in het Midden-Oosten en als een ‘gematigde’ Israëli. Net wat we nodig hebben om tot oplossingen te komen, zou je denken. Maar hoe gematigd zijn die ‘gematigden’ eigenlijk? Een analyse naar aanleiding van een interview dat de schrijver gaf aan Die Welt.

De analogieën zijn nooit ver weg als het om Israël en Palestina gaat. Ook Amos Oz begint met een analogie, een vraag aan de lezer.

Schrijver Amos Oz (foto The Guardian)

Schrijver Amos Oz (foto The Guardian)

“What would you do if your neighbor across the street sits down on the balcony, puts his little boy on his lap and starts shooting machine gun fire into your nursery?”

De schrijver verwijst hiermee naar het Israëlische recht op zelfverdediding. Heel jammer dat er daarbij kinderen omkomen, maar dat lijkt er nu eenmaal bij te horen.

Laten we de vergelijking even corrigeren.

Stel dat een inbreker ’s nachts mijn huis binnenvalt. Ik wil vergelding. Ik weet precies waar hij woont, in een nabijgelegen appartementsgebouw, samen met nog een honderdtal andere gezinnen. Heb ik het recht om met al mijn militaire macht het volledige appartementsgebouw plat te bombarderen? Volgens Oz misschien wel.

Zijn woordgebruik is merkwaardig. De imaginaire overbuurman ‘starts shooting’, zomaar opeens begint hij te schieten, uit het niets, zonder aanleiding. Misschien is de overbuurman het wel beu dat zijn voordeur al jarenlang geblokkeerd wordt, dat hij zelfs niet voldoende levensmiddelen kan aankopen om een menswaardig bestaan voor hem en zijn kind te garanderen en dat zijn bewegingsvrijheid beperkt wordt door de andere imaginaire overbuurman.

Ieder land heeft inderdaad een recht op zelfverdediging. Dit recht geldt echter alleen op voorwaarde dat alle vredelievende methoden zijn uitgeput.

Oorzaken

Het is het herhalen waard. Geweld is géén natuurfenomeen, het komt niet uit het niets.

Voor de oorzaken van het geweld moeten we niet zo ver zoeken. Een militaire bezetting die al decennialang aansleept in de Palestijnse gebieden is er één van. De Gazastrook werd een tiental jaar geleden ontruimd door Israël, illegale nederzettingen werden gebulldozerd, maar ondertussen wordt het leven van de Palestijnen er niet beter op. De blokkade duurt voort, zowel aan de grens met Israël en Egypte als op de territoriale wateren. Systematisch worden Palestijnse burgers ontvoerd door Israëlische veiligdheisdiensten, soms jarenlang vastgehouden zonder enige vorm van proces en op regelmatige basis gefolterd. De bewegingsvrijheid van de inwoners van de Gazastrook wordt tot een nulpunt beperkt onder het mom van de ‘strijd tegen terrorisme’. Dat Israël schuldig is aan staatsterrorisme wordt voor het gemak door de vingers gezien. Ondertussen gaat de bouw van illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en in Jeruzalem onverminderd verder.

Collectieve bestraffing

“Interviewer: Would you consider the present ground offensive to be limited or unlimited?

Oz: I think in some points it is excessive. I don’t have detailed information on what is actually happening on the ground, but to judge from some of the hits that the Israeli army caused in Gaza, I think at least in some points the military action is excessive – justified, but excessive.”

Slechts ‘op enkele punten’ is het gebruik van geweld volgens Oz overdreven. We kunnen wederom verwijzen naar de Vierde Conventie van Genève, en meer bepaald naar Artikel 33, dat stelt:

“No protected person may be punished for an offence he or she has not personally committed. Collective penalties and likewise all measures of intimidation or of terrorism are prohibited.”

Wat het Israëlische leger aanricht in de Palestijnse gebieden valt volgens het internationaal recht onder collectieve bestraffing. Dit is volstrekt illegaal. De bijna tweeduizend doden op de Gazastrook, onder wie een grote meerderheid onschuldige burgers die nergens naartoe kunnen, zijn hier het trieste resultaat van.

Partner voor vrede

“When Ramallah and Nablus on the West Bank live on in prosperity and freedom, I believe that the people in Gaza will sooner or later do to Hamas what the people of Romania did to Ceausescu. I do not know how long it will take, but it is destined to happen – simply because the people in Gaza will be very jealous of the freedom and prosperity enjoyed by their brothers and sisters on the West Bank in the state of Palestine. This in my view is the solution, although this solution cannot be implemented in 24 hours or 48 hours.”

Vrijheid en welvaart op de Westelijke Jordaanoever? Pleit de heer Oz er dan ook voor om de illegale apartheidsmuur te ontmantelen en de Palestijnen volledige zelfbeschikking te gunnen over dit stuk van het grondgebied en de bouw van nederzettingen te staken? De muur – volgens de Israëlische overheid bedoeld tegen terrorisme – snijdt immers ver in Palestijns gebied, snoert natuurlijke rijkdommen in in het Israëlische grondgebied en maakt het leven voor de Palestijnen er op veel plekken onmogelijk.

Israëlisch premier Benjamin Netanyahu (foto realclearpolitics.com)

Israëlisch premier Benjamin Netanyahu (foto realclearpolitics.com)

Ondertussen stelt eerste minister Benjamin Netanyahu zelf dat er ‘nooit een Palestijnse staat zal zijn’. Als Hamas geen partner kan zijn om vredesgesprekken mee op te starten, waarom zou Netanyahu met zijn a priori’s dat dan wel zijn?

Agressie

“Unlike European pacifists I never believed the ultimate evil in the world is war. In my view the ultimate evil in the world is aggression, and the only way to repel aggression is unfortunately by force. That is where the difference lies between a European pacifist and an Israeli peacenik like myself.”

De heer Oz spreekt over agressie als ‘ultimate evil’ in de wereld en ziet een oorlog als de oplossing. Twee bedenkingen hierbij.

Ten eerste kan een oplossing voor dit conflict nooit militair zijn. De oplossingen kunnen wél gezocht worden in de tientallen VN-resoluties over het Israëlisch-Palestijns conflict. Constructieve diplomatie is nodig om te komen tot een billijke tweestatenoplossing die door de volledige wereldgemeenschap (met uitzondering van Israël en de Verenigde Staten) gesteund wordt.

Ten tweede moeten we, als we kijken naar de definitie van ‘agressie’ volgens het internationaal recht, ons de vraag stellen of Israël hieraan zelf niet schuldig is. We citeren uit de documenten van het Internationaal Strafhof om te tonen wat agressie precies inhoudt:

“The invasion or attack by the armed forces of a State of the territory of another State, or any military occupation, however temporary, resulting from such invasion or attack, or any annexation by the use of force of the territory of another State or part thereof;”

Israël bezet de Westelijke Jordaanoever en heeft de facto aanzienlijke stukken ervan geannexeerd.

“The blockade of the ports or coasts of a State by the armed forces of another State;”

De Gazastrook is zowel op het land als op zee volledig afgesloten van de buitenwereld. De aanwezigheid van de Israëlische zeemacht op de Middelandse Zee bestendigt deze blokkade.

“The sending by or on behalf of a State of armed bands, groups, irregulars or mercenaries, which carry out acts of armed force against another State of such gravity as to amount to the acts listed above, or its substantial involvement therein.”

Systematische ontvoering en moord op vermeende Hamas-strijders of terroristen op Palestijns grondgebied zijn een flagrante schending van het international recht. Agressie – zoals die bijvoorbeeld werd gepleegd door de Verenigde Staten tegen Vietnam, Nicaragua en Irak – is de hoogste internationale misdaad omdat deze ‘anders dan andere oorlogsmisdaden in zichzelf draagt alle gecumuleerde misdaden die eruit voortvloeien’.

Het is al te eenvoudig om de ‘agressie’ van één kant aan te halen als oorzaak van een conflict en daarbij de ogen te sluiten voor de agressie van de ander. Bovendien strijden de Palestijnen al decennialang voor zelfbeschikkingsrecht, wat niet verboden is volgens de internationale rechtsregels.

Bezetting

“Interviewer: You wrote 50 years ago that “even an unavoidable occupation is a corrupting occupation.”

Oz: I do not always agree with myself, but here I still agree with myself. Occupation is corrupting, even if it is unavoidable. Brutality, chauvinism, narrow-mindedness, xenophobia are the usual syndromes of conflict and occupation. But the Israeli occupation of the West Bank is no longer unavoidable.”

Waarom dan toch doorgaan met de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de systematische annexatie van Palestijns grondgebied en de daarbij horende natuurlijke rijkdommen? Zou de Israëlische overheid er niet goed aan doen om eerst een einde te maken aan die bezetting? Misschien opent dat wel een weg naar vrede.

Het interview met Amos Oz in Die Welt is één van de vele illustraties hoe een ‘gematigde stem’ toch een zeer bevooroordeeld beeld van een conflict de wereld in kan sturen.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather