Category Archives: Nederlands

Mainstream media en onze ‘goedaardige, democratische’ leiders

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Mensenrechtenschendingen zijn dat enkel wanneer ‘zij’ die begaan. Terrorisme wordt enkel herkend wanneer ‘de andere’ het pleegt. En de Westerse slaapwandelaars blijven geloven in de intrinsieke goedheid van hun eigen overheden.

Op 29 december stelde Paul Brill, buitenlandcolumnist van de Nederlandse Volkskrant, in De Morgen dat 2014 het jaar “van de sterke man” was.

Het is een vaste waarde in de mainstream media dat ‘onze’ leiders vriendelijker bejegend worden dan ‘die andere’, van het slag Poetin, Kim, Xi, maar ook Morales, Chavez of Castro. Journalisten, die zelf verstrengeld zijn in de machtsconcentraties à la Wetstraat (waar een voornamencultuur heerst), verworden meer en meer tot onofficiële woordvoerders van hun zittende regeringen of bevriende nationale leiders.

Paul Brill doet er een schepje bovenop.

“Nu hij [Poetin] de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un heeft uitgenodigd om volgend jaar de viering van de overwinning op nazi-Duitsland te komen bijwonen, is er geen twijfel mogelijk: hij deugt echt niet.”

De heer Brill heeft de balans opgemaakt. Poetin deugt niet omdat hij Kim Jong-un uitnodigt voor een herdenkingsplechtigheid. Het gaat hier immers om een door het Westen officieel als vijand bestempeld staatshoofd. Poetin begaat hiermee de ultieme blunder: vriendelijke betrekkingen onderhouden met een dictator.

Geschiedenis

Als we de recente en minder recente geschiedenis erop na slaan, komen we tot de vaststelling dat Poetin niet de enige is die er minder ‘aanvaardbare’ vrienden op nahoudt.

In 2014 vloog Barack Obama naar Saoedi-Arabië om de wankele relaties met het oliekoninkrijk nieuw leven in te blazen. Deze Midden-Oosterse staat is één van de meest fundamentalistische landen ter wereld en volgens Human Rights Watch werden er in augustus 2014 nog negentien mensen onthoofd. Standaard praktijk in dat land.

Barack Obama en koning Abdullah van Saoedi-Arabië, de bakermat van de fundamentalistische Islam, waar in augustus 2014 nog 19 mensen werden onthoofd (foto foreignpolicynews.org)

Barack Obama en koning Abdullah van Saoedi-Arabië, de bakermat van de fundamentalistische Islam, waar in augustus 2014 nog 19 mensen werden onthoofd

In 2009 zei toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton dat ze de familie Moebarak ziet als “echte vrienden van mijn familie.” Hosni Moebarak is de man die Egypte dertig jaar lang met ijzeren hand, en met miljarden dollars militaire en economische steun van de Verenigde Staten, bestuurde, tot hij in 2011 ten val kwam tijdens de volksopstand in dat land.

De nieuwe VS-minister van Buitenlandse Zaken John Kerry was één van de eerste Westerse hoogwaardigheidsbekleders die een bezoek bracht aan generaal Al-Sisi. Hij sprak er zijn steun uit voor de man die na een militaire staatsgreep aan de macht kwam in het meest bevolkte Arabische land en zei dat de militaire steun (honderden miljoenen dollars per jaar) zou doorgaan. Kerry ging in 2014 ook langs bij koning Abdullah van Saoedi-Arabië, de bakermat van de fundamentalistische islam en het jihadisme.

Ook West-Europese leiders spelen het spel gretig mee.

In 2007 ging de Libische leider Muammar Kaddafi op bezoek bij de Franse president Nicholas Sarkozy. Dit is dezelfde Kaddafi die decennialang in het Westen gedemoniseerd werd en uiteindelijk in 2011 na een NAVO-missie in Libië gelyncht en vermoord werd. Kaddafi zou ook 50 miljoen euro gestort hebben om de Sarkozy-presidentscampagne te helpen financieren.

Na zijn ambtstermijn als Britse eerste minister bracht Tony Blair meermaals een bezoek aan kolonel Kaddafi van Libië. Het doel was telkens het verdedigen van Britse economische belangen in de regio.

Tony Blair en Kolonel Kaddafi in 2007 (foto telegraph.co.uk)

Tony Blair en Kolonel Kaddafi in 2007 (photo telegraph.co.uk)

In een iets verder verleden (1984), in de hoogdagen van het Apartheidsregime, ontving de Britse eerste minister Margaret Thatcher de Zuid-Afrikaanse president PW Botha. Thatcher had over Nelson Mandela’s ANC-beweging het volgende te zeggen: “The ANC is a typical terrorist organisation … Anyone who thinks it is going to run the government in South Africa is living in cloud-cuckoo land.” Ook toenmalig Amerikaans president Ronald Reagan noemde het ANC “one of the more notorious terrorist organisations.”

Drie Amerikaanse presidenten (Nixon, Bush en Clinton) gingen op de koffie bij de Indonesische dictator Soeharto of ontvingen hem voor een bezoek in Washington. Soeharto kwam in 1965 aan de macht, waarbij ongeveer een miljoen Indonesiërs, vooral (vermeende) communisten, werden afgeslacht. In de jaren ‘70 viel het Indonesische leger, met directe of indirecte steun van de VS, Groot-Brittannië, Australië en andere Westerse landen, Oost-Timor binnen. De trieste balans: ruim 200.000 doden, de ergste massamoord in verhouding tot inwoneraantal van de tweede helft van de 20ste eeuw. Steun voor het moorddadige regime ging door tot 1998, om economische belangen niet te schaden.

De Amerikaanse Secretary of State onder Richard Nixon, Henry Kissinger, was een welgekomen gast bij generaal Augusto Pinochet, die in 1973 in Chili aan de macht kwam na een militaire staatsgreep (onder de Chilenen beter bekend als the first 9/11) waarbij de democratisch verkozen president Salvador Allende om het leven kwam. Tijdens de dictatuur, die zou duren tot 1990, werden duizenden Chilenen omgebracht.

Hypocrisie

Het is altijd ontstellend om te zien hoe dit soort acties van ‘onze’ leiders steevast vergeten wordt en die van andere wereldleiders aangegrepen worden om aan te tonen dat ze “niet deugen”. De lijst van oorlogsmisdadigers en schenders van mensenrechten waar Westerse leiders mee op de koffie gingen is lang, zeer lang. En het palmares van deze misdadigers is veel schokkender dan alles wat Kim Jong-un ooit zou kunnen aanrichten in zijn land, laat staan in het buitenland.

“Maar wat hen [Poetin, Erdogan, Xi, Kim, al-Sisi] verbindt, is de rotsvaste overtuiging dat ze gerechtigd, ja zelfs geroepen zijn tot maximale machtsuitoefening. In de jongste editie van Foreign Affairs wordt Xi door China-expert Elizabeth Economy gekenschetst als een ‘keizerlijke president’. Hij heeft meer macht naar zich toe getrokken dan zijn voorgangers. Hij heeft een ambitieuze agenda die sterk nationalistisch is gekleurd. In verschillende varianten geldt dit ook voor de andere vier. Stuk voor stuk hebben ze de wil getoond tot het nemen van draconische maatregelen om oppositionele krachten uit te schakelen of ten minste het zwijgen op te leggen. En ze staan wantrouwig tegenover westerse politieke waarden aangaande de rechtsstaat en burgerrechten, al volgen ze soms wel formele democratische procedures. Met name Poetin en Erdogan beschouwen het Westen als een ontaard en verweekt avondland, waaraan hun eigen naties zich vooral niet moeten spiegelen.”

Wat moeten we denken van Barack Obama die steeds vaker optreedt als politieagent, rechter, jury en beul met drones doorheen het Midden-Oosten, terwijl hij in eigen land klokkenluiders vervolgt en doorgaat met het afluisteren van miljoenen Amerikanen en niet-Amerikanen? De constante steun voor landen die de mensenrechten met de voeten treden blijft doorgaan en wordt zelden in de mainstream media aan de kaak gesteld. Journalisten maken tegenwoordig evenveel deel uit van het establishment en werken in tandem samen met hun ‘democratische’ leiders om ‘de andere’ aan te klagen en indien nodig te demoniseren.

Hetzelfde geldt voor Europese leiders, die blindelings de dictaten van het neoliberalisme volgen, terwijl een meerderheid van de bevolking hier niet achterstaat. Alle wereldleiders zijn uit op het vergroten van hun macht, zowel politiek als economisch. Enkel wanneer officiële vijanden dit doen (zelfs wanneer dit gebeurt binnen de onmiddellijke invloedssfeer van die landen), wordt het in de Westerse pers een probleem.

Westerse goedaardigheid

“Voor het Westen, waar velen nog niet zo lang geleden droomden van een wereld waarin de liberale democratie een onstuitbare opmars maakt, blijft dat een moeilijk te verteren ervaring.”

De heer Brill gaat, zoals de overgrote meerderheid van Westerse opiniemakers en mediapersoonlijkheden, uit van de intrinsieke goedaardigheid van de Westerse leiders, die graag spreken over vrijheid, democratie en mensenrechten in de wereld. Wanneer Westerse leiders grove mensenrechtenschendingen begaan (of deze mee mogelijk maken) – en de voorbeelden zijn ontelbaar – dan gaat het in het beste geval om vergissingen, jammerlijke foutjes op het pad naar democratie, vrijheid en wereldvrede. In het slechtste geval wordt er eenvoudigweg niet over gesproken of wordt het zelfs toegejuicht. Deze houding – het geloof dat regeringen goedaardig zijn en handelen volgens een goed werkend moreel kompas – grenst, gezien de geschiedenis, aan krankzinnigheid.

We moeten af van dit wij-zij denken, verdelingen tussen Oost-West, goed-slecht, moslim-christen, die overheersen in onze media. De wereld is eenvoudiger te vertellen maar onmogelijk écht te begrijpen in dit soort termen. Journalisten moeten er een kerntaak van maken om hun eigen leiders te challengen. Het is te gemakkelijk om de lijn van de officiële regeringswoordvoerders of het State Department te volgen in de media. Hiermee willen we uiteraard niet stellen dat journalisten geen mensenrechtenschendingen of andere wandaden buiten het Westen (of buiten de Westerse bondgenoten) aan de kaak mogen stellen, maar échte journalistiek begint in de eerste plaats bij het in vraag stellen van het eigen beleid en de misdaden die wereldwijd worden mogelijk gemaakt door de eigen leiders.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Na Charlie… Mogen we vragen waarom?

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Twaalf mensen zijn koelbloedig vermoord in het kantoor van het satirische magazine Charlie Hebdo in Parijs, Frankrijk. Ik heb naar de radio zitten luisteren, de hele dag, naar het televisiejournaal gekeken en de mainstream pers gelezen.

Niet één keer stelde men de vraag Waarom?

Meerdere mensen hebben een poging gedaan de gebeurtenissen te verklaren en ze lijken allemaal min of meer tot een consensus te komen. De daders, waarschijnlijk moslims, hebben een aanval uitgevoerd op de vrijheid van meningsuiting. Charlie Hebdo is het magazine dat meermaals de Mohammed-cartoons heeft gepubliceerd. De daders kozen ervoor een symbolisch doelwit aan te vallen, dat meermaals heeft gespot met de Islam.

Maar de vraag blijft. Waarom? Laten we dit proberen te verklaren.

Gedurende vele decennia leeft de perceptie in de moslimwereld dat Westerse machten een wereldwijde oorlog tegen de Islam voeren. De Verenigde Staten en diens Westerse bondgenoten hebben jarenlang overal ter wereld democratische, economische en politieke vooruitgang geblokkeerd of gedwarsboomd, met enkel oog voor hun eigen belangen. Hierbij werd niet gekeken naar de belangen van de lokale bevolking. Wij – en daarmee bedoel ik Westerse landen en iedereen die zijn medewerking wilt verlenen – hebben oorlogen gevoerd, elke keer opnieuw, in landen aan de andere kant van de planeet. Het voorwendsel was steeds de strijd voor democratie in deze landen, vechten voor ieders recht op zelfbestuur en ontwikkeling. Het echte doel was echter steeds het beschermen van onze eigen politieke en economische belangen.

Reeds in de jaren vijftig van vorige eeuw stelde de Amerikaanse president Eisenhower zijn staf de vraag ‘Why do they hate us?’. Hiermee doelde hij vooral op de moslims in het Midden-Oosten. De resultaten waren glashelder. De moslims hadden het blijkbaar niet op de Amerikanen en diens bondgenoten omdat ze economische ontwikkeling in de regio blokkeren. The VS steunen dictators overal ter wereld, wanneer dit in hun eigen economisch belang is. Oliebedrijven en wapenproducenten zijn dankzij dit soort beleid steenrijk geworden.

Laat ons heel even stilstaan bij de miljoenen die omgebracht of gefolterd werden door toedoen van het Westen en Westerse bondgenoten in het Midden-Oosten. De Iraniërs onder de dictatuur van de Sjah; de Iraniërs tijdens de oorlog tussen Iran en Irak; the Koerden van Halabja onder Saddam die gesteund werd door het Westen; de Irakezen geboren met vreselijke afwijkingen omwille van het verarmd uranium dat Amerikaanse troepen gebruikten tijdens de Golfoorlog; de honderdduizenden dode Iraakse kinderen als gevolg van de VN-sancties tijdens de jaren ’90; de duizenden doden als gevolg van het bombarderen van een medicijnenfabriek in Soedan in 1998; de burgerslachtoffers in Afghanistan sinds 2001 of de miljoen dode Irakezen sinds de VS-invasie van dat land in 2003. Over de VS-invasie van 2003 in Irak, de ergste misdaad van de 21ste eeuw, wordt met geen woord gerept.

Niemand stelde de vraag Waarom? meteen na 11 september 2001. De bekende journalist Robert Fisk besloot die vraag wél te stellen. Hij werd in de mainstream media en door zogezegde intellectuelen gedemoniseerd omdat hij “heulde met de vijand”. De reden toen was niet dat de aanvallers Amerikaanse ‘vrijheden’ haatten. Ze haatten het Westerse kapitalisme niet. De redenen waren dezelfde als vijftig jaar eerder. Moslims wereldwijd hebben, terecht, het gevoel dat Westerse machthebbers economische en politieke vooruitgang in hun landen blokkeren, en de laatste decennia hebben ze daarbij vele duizenden onschuldige burgers gedood.

En toch gaan wij door op het pad van oneindige oorlog, geweld, foltering, vernietiging. We sturen extra gevechtsvliegtuigen om de regio te bevrijden van tirannen zoals Bashar al-Assad. Of om te vechten tegen ISIS. Of de Taliban. En morgen sturen we nog meer bommen en drones en oorlogsschepen en tanks en gevechtstroepen om de volgende boeman te bekampen, met Frankrijk vaker wel dan niet als trouwe bondgenoot in deze oorlogen. Wij – de NAVO en haar bondgenoten – doen dit alles in de naam van ‘democratie’. Maar met bommen en gevechtsvliegtuigen bouw je geen democratie. Dit doe je wel door de elementaire mensenrechten wereldwijd en voor iedereen te steunen en af te dwingen.

De enige manier om deze spiraal van geweld te doorbreken is te stoppen er zelf aan deel te nemen. Ondertussen zijn er zo veel landen helemaal kapotgebombardeerd, al die waardevolle gemeenschappen verwoest, ontelbare onschuldige mannen, vrouwen, zonen en dochters aan flarden geschoten met Westerse kruisraketten. Dit is een dagelijkse realiteit voor heel veel mensen heel ver hier vandaan.

Bekijk de geschiedenis. Moet het echt verbazen dat ergens ter wereld extremisten opstaan omdat zij aan de andere kant van de geweerloop willen staan en het Westen aanvallen? Deze Westerse landen, Frankrijk inbegrepen, voeren een eindeloze oorlog in tal van moslimlanden. Vroeg of laat leiden deze Westerse acties tot een tegenreactie van wanhopige moslims die alles kwijt zijn en nu het gevoel hebben dat ze helemaal niets meer te verliezen hebben. Geweld creëert alleen maar geweld en onze eindeloze oorlogen genereren een constante stroom van nieuwe terroristen.

We moeten deze vreselijke moordpartijen streng veroordelen, daar mag geen twijfel over bestaan. Maar als rationele wezens zouden we in de eerste plaats de belangrijkste vraag van allemaal moeten stellen: Waarom? En dan kunnen we ons afvragen of nog meer geweld het juiste antwoord is op dit soort afgrijselijke misdaden. In mijn ogen is het dat niet.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De gatenkaastheorie van de ‘rechtvaardige oorlog’

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Politiek filosoof Dries Deweer houdt op de website van de VRT een pleidooi voor de ‘rechtvaardige oorlog’ (Just War) tegen ISIS. Deze theorie is niet nieuw. Een nadere kijk brengt echter heel wat gaten in de theorie aan het licht. Ook het verhaal van Deweer bevat een aantal tegenstrijdigheden.

Eén van de belangrijkste Just War-aanhangers was Jean Bethke Elshtain, die vier criteria aanhaalde voor een ‘rechtvaardige oorlog’. Ten eerste moet een oorlog “openlijk verklaard worden door een legitieme autoriteit.” De oorlog moet “gestart worden met goede intenties.” Ten derde is het gebruik van geweld gerechtvaardigd “om onschuldigen te beschermen tegen een zekere dreiging of om genocide te voorkomen.” Elshtain stelt ten slotte dat oorlog “enkel gerechtvaardigd is als laatste optie, nadat alle andere mogelijke pistes zijn uitgeput.”

Wankele criteria

De criteria die door de aanhangers van de ‘rechtvaardige oorlog’ worden gehanteerd, zijn op zijn minst wankel te noemen. Het eerste argument kan meteen terzijde worden geschoven. Een oorlog wordt niet meer of minder rechtvaardig, niet meer of minder legaal, door een openlijke oorlogsverklaring.

Hetzelfde geldt voor het tweede argument. Elke oorlog begint ‘met goede intenties’, zo stelt Noam Chomsky. De goede intenties van de ene zijn immers de kwaadwillige bedoelingen gepercipieerd door de andere. Rusland dichtte zichzelf goede intenties toe toen het in 1979 Afghanistan binnenviel. De NAVO ging prat op goede intenties bij het bombarderen van Belgrado in 1999. De Verenigde Staten geloofde rotsvast in haar goede intenties voor de oorlog in Irak in 2003.

'just war' of 'just a war'? Photo religion-slavery-civilwar.blogspot.be

‘just war’ of ‘just a war’? Photo religion-slavery-civilwar.blogspot.be

Geloofwaardigheid en logica

Voor het derde criterium valt wat te zeggen: een oorlog zou gerechtvaardigd zijn wanneer genocide dreigt.

“We hebben een morele rechtvaardiging en tot op zekere hoogte zelfs een morele plicht om tussen te komen in een oorlog als een strijdende partij flagrante oorlogsmisdaden begaat. Bij bloedbaden zoals die van IS spreken we van misdaden tegen de mensheid. Dat drukt meteen uit dat de hele mensheid betrokken partij is. Strijden tegen IS noemen we dan ook geen oorlog, maar een vorm van humanitaire interventie.”

ISIS in het Midden-Oosten pleegt inderdaad misdaden tegen de menselijkheid. Het idee dat Westerse mogendheden een morele plicht zouden hebben om militair in te grijpen raakt echter kant noch wal en is vaak gestoeld op een Westers superioriteitsgevoel. Westerse machten, in de eerste plaats de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, verloren immers al hun geloofwaardigheid door decennialang militair in te grijpen in het Midden-Oosten. Het meest recente – en één van de meest afschuwelijke – voorbeeld hiervan is de invasie van Irak door de VS en Groot-Brittannië in 2003. Deze oorlog resulteerde in een miljoen doden, een verwoest land en een compleet geradicaliseerde regio, met organisaties die vandaag, elf jaar later, angst inboezemen tot vele duizenden kilometers daar vandaan.

Internationaal recht – en elk moreel oordeel – hoort uit te gaan van consistentie en logica. Als de heer Deweer ervan overtuigd is dat ‘wij’ (wie dat ook moge zijn) moeten ingrijpen wanneer een strijdende partij ergens in de wereld flagrante oorlogsmisdaden begaat, waar was hij dan toen de VS een illegale agressieoorlog begon tegen een soevereine natie (Irak) in 2003? Waar was de heer Deweer toen het Israëlisch leger in de zomer van 2014 ongeveer 2000 burgers vermoordde en scholen en ziekenhuizen in Gaza bombardeerde? Ik ben eveneens benieuwd naar het oordeel van de heer Deweer over de bombardementen door de NAVO op Belgrado in 1999, waarna de etnische zuiveringen in de Balkan pas écht op gang kwamen.

De voorbeelden van oorlogsmisdaden in de hele wereld zijn talrijk. Meestal worden ze gepleegd door machtige Westerse landen. De selectieve verontwaardiging in de mainstream media en het discours van de intellectuele elite is hallucinant. Oorlogsmisdaden zijn dat alleen wanneer ‘zij’ die begaan, nooit wanneer ‘wij’ die plegen.

Vreedzaam overleg krijgt geen kans

Aan het vierde criterium is in het geval van de coalition of the willing tegen ISIS absoluut niet voldaan. Er is in Irak zelfs geen begin van een poging ondernomen om het conflict via de diplomatieke weg, met de steun van de buurlanden, op te lossen. Iran is geen lid van de internationale coalitie, terwijl het land in de regio een belangrijke rol kan spelen.

Saoedi-Arabië maakt wel deel uit van de coalitie tegen het terrorisme, terwijl dit land zelf zowat de meest fundamentalistische staat ter wereld is. Volgens Human Rights Watch werden er in augustus alleen al 19 mensen onthoofd.

Turkije zit in een ambigue situatie. Het steunt de internationale coalitie tegen het terrorisme en is dus een objectieve bondgenoot van de Syrische president Bashar al-Assad. De internationale coalitie steunt volop de Koerdische Peshmerga in Syrië en Irak, die steun genieten van de Koerdische arbeiderspartij PKK. Die PKK wordt door Turkije en grote delen van de rest van de wereld beschouwd als een terroristische organisatie. Turkije, een land dat zelfs de Armeense genocide van 1915 niet erkent, is verantwoordelijk voor honderdduizenden Koerdische vluchtelingen en duizenden Koerdische doden in de jaren ’90.

Photo eurekastreet.com.au

Photo eurekastreet.com.au

“Het Midden-Oosten moet ons bijvoorbeeld altijd de vraag ontlokken of het niet veeleer om oliebelangen gaat. De doorsnee Koerd, Yezidi, Iraakse christen of ander slachtoffer van IS zal het echter worst wezen. Als zij gered worden, dan zal het hen niet veel uitmaken of dat om morele dan wel economische redenen was. Als we abstractie maken van de intentie, dan is en blijft een goede daad een goede daad.”

Wat Deweer vergeet is dat de theorie van de ‘rechtvaardige oorlog’ (Just War Theory) net gestoeld is op het criterium van de ‘goede intenties’. Waarom hij van de al dan niet ‘goede intenties’ hier abstractie maakt, is mij een raadsel.

De theorie van de ‘rechtvaardige oorlog’ is een interessant werktuig om bepaalde oorlogen of vormen van agressie te rechtvaardigen. Een nadere blik leert echter dat de Just War-theorie, inclusief de werken van Michael Walzer waar Deweer naar verwijst, bijzonder ongefundeerd is. De meeste argumenten zijn louter arbitrair morele oordelen, die kaderen binnen het gebruikelijke discours van Westerse regeringen en de intellectuele elite.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Zonder Amerikaanse Irak-oorlog was er nu geen sprake van IS(IS)

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De Westerse machten zijn naarstig op zoek naar een internationale ‘coalition of the willing‘ om de strijd met Islamitische Staat aan te gaan. Zal hun plan van aanpak het terrorisme uitroeien, zoals ze beweren? Zijn zij wel geplaatst om deze strijd aan te gaan?

Tromgeroffel vorige week. De Amerikaanse president Barack Obama kwam op de vooravond van 11 september naar buiten met zijn langverwachte strategie om Islamitische Staat te bestrijden in Irak en Syrië.

Veel nieuws was er niet onder de zon. Het plan van Obama is als volgt samen te vatten. Doelwitten in Irak en Syrië worden geïdentificeerd. Het aantal luchtaanvallen wordt opgevoerd. Er komen geen ‘boots on the ground‘, afgezien van enkele honderden militaire experts en raadgevers. De VS zoeken, samen met de klassieke bondgenoten, naar een uitgebreide internationale coalitie.

Laat het duidelijk zijn: ISIS/ISIL/IS is een terroristische organisatie, die vreselijke misdaden begaat en een dreiging vormt voor de bevolking in het Midden-Oosten.

Iraaks-Amerikaanse geschiedenis

De vraag is echter of de Verenigde Staten wel de aangewezen partij zijn om een dergelijke ‘coalition of the willing‘ aan te voeren. Het zijn de VS die de afgelopen decennia meermaals Irak verwoest hebben, die het land hebben gebruikt – misbruikt – in hun eigen voordeel, zonder hierbij oog te hebben voor de noden en het lijden van de burgerbevolking.

In de jaren 80 was Saddam Hoessein een VS-bondgenoot, die de strijd aanvoerde tegen de Iraanse Islamitische Republiek. Dat tijdens de Iraans-Iraakse oorlog een miljoen doden vielen op acht jaar tijd en dat er door de Westerse bondgenoot gifgas werd gebruikt met als gevolg vijfduizend dode Koerden, waren allerminst een bezwaar.

Problematisch werd het bondgenootschap toen Saddam in 1990 Koeweit binnenviel omwille van een dispuut over de olierijke grensregio. Operatie Desert Storm werd gelanceerd door George Bush senior, met ruim honderdduizend doden tot gevolg.

De jaren 90 waren het decennium van de VN-sancties, in feite VS- en VK-sancties. Hans von Sponeck, mensenrechtencoördinator van de Verenigde Naties in Irak, nam ontslag omdat de sancties een “genocidaal karakter” kregen. “We are in the process of destroying an entire society. It is as simple and terrifying as that“, zei Von Sponeck. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright vond de dood van een half miljoen Iraakse kinderen als gevolg van de sancties niet problematisch.

Oorlog in Irak en de gevolgen ervan in het Midden-Oosten

De toename van terrorisme is een gevolg van de VS-invase van Irak en werd voorspeld door o.a. Noam Chomsky (foto cagle.com)

2003 was een nieuw sleutelmoment in de Iraaks-Amerikaanse geschiedenis. George W. Bush trok samen met zijn Britse doppelgänger Tony Blair ten strijde “om het Iraakse volk te bevrijden van dictator Saddam Hoessein, die met zijn massavernietigingswapens een existentiële dreiging vormde voor het Westen.” Colin Powell werd ingeschakeld om de propagandaoorlog voor de Verenigde Naties te leiden. De echte objectieven waren het verzekeren van Amerikaans-Britse hegemonie over de natuurlijke rijkdommen van de regio en het versterken van de Westerse militaire aanwezigheid.

De Iraaks-Amerikaanse geschiedenis lijkt nu, met de strijd tegen IS, aan een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Waarom worden de VS in de Westerse wereld gezien als de voorvechter van democratie in de wereld? Waarom moeten de VS ten strijde trekken in een land dat het hunne niet is tegen een vijand die voor hun een absoluut marginale bedreiging vormt? De Verenigde Staten kennen een traditie van dwarsboming van democratische evoluties over de hele wereld. Toch houdt de mythe hardnekkig stand.

Terrorisme zal nooit uitgeroeid worden met bommen en wapens en nog meer bommen. Terroristische organisaties zijn geen gestroomlijnde, hiërarchische structuren die met enkele precisiebombardementen uitgeschakeld kunnen worden.

Terrorisme is wel een idee, een wapen. Het is een wapen dat meestal – maar zeker niet uitsluitend – gebruikt wordt door mensen met weinig andere middelen ter beschikking. Mensen met legitieme bezorgdheden. Mensen zonder vooruitzichten in een land dat decennialang als inzet gebruikt werd, en nog steeds wordt, in een geostrategisch spel om economische belangen veilig te stellen.

Everybody’s worried about stopping terrorism. Well, there’s a really easy way: stop participating in it.” Dit zijn de woorden van Noam Chomsky. Een oplossing voor terrorisme moet niet al te ver gezocht worden. Als de Verenigde Staten stoppen met zelf deel te nemen aan terrorisme, zal het islamitisch terrorisme in de wereld al aanzienlijk afnemen. Chomsky voorspelde al in 2002 dat een aanval op Irak een nieuwe golf van terroristen zou genereren. Staatsterrorisme in Irak, Afghanistan, Pakistan, Jemen, Tsjetsjenië, de Palestijnse bezette gebieden, Centraal-Amerika of waar dan ook, zal altijd enkel maar meer terrorisme genereren.

“Why do they hate us?

Het was president Eisenhower die in 1958 aan zijn staf de vraag stelde: Why do they hate us? Hij refereerde daarmee aan de bevolking van het Midden-Oosten. Zijn staf voerde een kort onderzoek uit en kwam tot de conclusie dat de bevolkingen van Noord-Afrika tot Zuid-Azië geen fan zijn van de VS omdat die “systematisch dictaturen in de regio steunen, democratisch verkozen leiders omverwerpen en economische en politieke vooruitgang blokkeren om de eigen Amerikaanse belangen in de regio veilig te stellen.”

Herman Van Rompuy sprak in de Zevende Dag van een strijd van de “beschaving tegen de barbarij”. Dit zijn typische clichés, zoals die altijd – in de vorm van één of andere variant – gebruikt worden door oorlogszuchtige leiders: van Hitler en Stalin tot George Bush en Tony Blair. In werkelijkheid gaat het nooit om een oorlog vóór de beschaving, maar wel een oorlog om economische belangen veilig te stellen. Markten voor Westerse multinationals moeten worden verzekerd. Controle over grondstoffen (van Latijns-Amerika over Afrika en het Midden-Oosten tot Indochina) moeten worden gegarandeerd. De oorlogsindustrie moet draaiende worden gehouden. De miljoenen doden die hierbij vallen, onschuldige mannen, vrouwen, kinderen, bejaarden, zijn ‘collateral damage‘ in het grote plan dat onze Westerse leiders voor ons hebben uitgedacht.

Als de invasie van Irak – een daad van agressie waarvoor de Nazi’s tijdens het Nuremberg-proces werden opgeknoopt – in 2003 nooit had plaatsgevonden, dan was er nu geen sprake geweest van de Islamitische Staat in Irak en Syrië, kortweg ISIS (of ISIL of IS). De ironie is groot dat uitgerekend de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, met de steun van de meest fundamentalistisch-islamitische staat ter wereld, Saoedi-Arabië, de strijd tegen deze terreurgroep gaan aanvoeren.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Democratische renaissance in het neoliberaal tijdperk

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Het kleine IJsland is een mooi voorbeeld van échte democratie in de 21ste eeuw. Voor het eerst sinds lang primeren de publieke belangen op die van grote bedrijven. Waarom horen we hier zo weinig over in Westerse media?

Eind 2008 kon IJsland de nationale schuld niet meer terugbetalen en ging het land failliet. Niet omdat IJslanders jarenlang ‘boven hun stand geleefd hebben’ – zoals we zo graag zeggen over de Grieken en Spanjaarden – maar omdat de schuldenberg door jarenlang wanbeheer van de banken de overheid had gedwongen om ter hulp te snellen. De financiële put was niet meer te overzien.

Besparingsdrift

Het recept van de trojka – De Europese Centrale Bank, de Europese Commissie en het Internationaal Monetair Fonds – voor landen in financiële moeilijkheden is bekend: besparen voor een slankere overheid, privatisering van grote industrieën en diensten, het vermijden van bijkomende regels voor de veroorzakers van de crisis, met name de banken.

The essentie van neoliberalisme

The essentie van neoliberalisme

Niet toevallig zijn dit de drie pijlers van het neoliberalisme: besparing op de overheidsuitgaven, deregulering voor grote bedrijven (meer regels staan winst in de weg) en privatisering. Dit neoliberalisme is vandaag meer ingeburgerd dan ooit. Als we de mainstream media mogen geloven, lijkt iedereen het erover eens. De overheid moet besparen, want ‘het geld is op’. Grote bedrijven mogen niet te veel regels opgelegd krijgen, want zij ‘zorgen voor werkgelegenheid’. Overheidsbedrijven moeten naar de private sector verhuizen, want ‘het is toch niet meer van deze tijd dat een overheid een telecombedrijf runt’ (de woorden van Open VLD-voorzitter Gwendolyn Rutten over Belgacom).

Gevolgen

Maar is de weg van het neoliberalisme wel écht de weg van het ‘gezond verstand’?

Werkloosheid swingt de pan uit in heel Europa. Multinationals verhuizen naar het buitenland, nadat ze eerst de subsidiekraan van de overheid hebben uitgemolken. Het argument dat multinationals voor werkgelegenheid zorgen is een mythe. Als de kortetermijnwinst kan verhoogd worden door een snelle verhuis naar het buitenland, dan zal het management niet aarzelen.

Banken zijn na de crisis, en na een symbolisch tikje op de vingers, overgegaan tot de orde van de dag. Er is één belangrijk verschil: vóór de crisis dachten ze dat ze too big to fail waren en dat de overheid hen wel op het juiste moment uit de nood zou helpen. Vandaag wéten ze dit.

Ondertussen wordt er gesnoeid in de overheidsuitgaven. Grieken leveren honderden euro’s in op hun loon of pensioen. Op hetzelfde moment besparen overheden op tal van sociale verworvenheden. Ziekenhuizen krijgen niet genoeg middelen om patiënten te verzorgen. Zieken sterven er terwijl ze uren- of dagenlang moeten wachten voordat ze geholpen worden. Ziektes die al decennia niet meer voorkwamen in het land, zoals malaria, zijn terug van weggeweest.

Publiek eigendom, zoals industrie en diensten, worden tegen dumpingprijzen verkocht aan de private sector. De vaak buitenlandse bedrijven zien een mooie kans om bedrijven onder de marktprijs te verwerven en de democratie in te perken. Noam Chomsky verwoordt het als volgt: ‘Per definitie is privatisering een bedreiging voor democratie, want publiek goed wordt uit de publieke sfeer gehaald en gelegd in de handen van private tirannen, gecreëerd en gesteund door de overheid’, die geen enkele verantwoording verschuldigd zijn aan de bevolking, maar wel aan de aandeelhouders.

Een andere weg

Ondanks enorme druk van EU-lidstaten en het IMF, koos IJsland een andere oplossing. De nieuwe regering schreef een referendum uit over de terugbetaling van de schuld. 93 procent van de stemgerechtigden koos ervoor de schuld niet terug te betalen. Topbankiers van de IJslandse banken, die verantwoordelijk waren voor de crisis, werden vervolgd en veroordeeld. Er kwam een nieuwe grondwet door massale publieke deelname in het democratisch proces.

IJsland koos voor het belang van de overgrote meerderheid van de bevolking in plaats van die van multinationals en grote financiële instellingen. En daarom wordt IJsland doodgezwegen.

Publiek belang

“What happened next was extraordinary. The belief that citizens had to pay for the mistakes of a financial monopoly, that an entire nation must be taxed to pay off private debts was shattered, transforming the relationship between citizens and their political institutions and eventually driving Iceland’s leaders to the side of their constituents.”

Het is opmerkelijk dat deze gebeurtenissen als buitengewoon worden beschouwd. Voor het eerst sinds lang kozen politieke vertegenwoordigers ervoor het publiek belang te dienen in plaats van te buigen voor de belangen van de private sector. Het is helaas inderdaad ongebruikelijk.

Westerse regeringen kennen een traditie van beslissingen die regelrecht ingaan tegen het belang van de meerderheid van de bevolking. Twee voorbeelden om dit te illustreren.

TTIP

In het grootste geheim wordt er al jarenlang onderhandeld over een vrijhandelsakkoord tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, het Transatlantic Trade and Investment Program (TTIP). Eurocommissaris Karel De Gucht leidt de Europese delegatie. Waarom onderhandelen de partijen in het grootste geheim? Omdat de beslissingen die genomen worden regelrecht ingaan tegen het algemeen belang, het belang van het grootste deel van de bevolking.

De onderhandelaars weten dit en daarom is geheimhouding uitermate belangrijk. Dit gebeurde ook op het moment van de ondertekening van NAFTA, het vrijhandelsakkoord tussen de VS, Canada en Mexico. Amper 24 uur voor ondertekening van de duizenden pagina’s wettekst, werden deze voorgelegd aan andere stakeholders, zoals de vakbonden en milieuorganisaties.

Een snelle blik op de website van het TTIP leert ons wie er baat heeft bij dit soort vrijhandelsakkoorden:

“Corporate Co-chairs:  Amway, Citi, Dow, FedEx, Ford, GE, IBM, Intel, Johnson & Johnson, JP Morgan Chase, Lilly, MetLife and UPS.”

In de lijst van belanghebbenden vinden we geen werknemersorganisaties, mensenrechten- of middenveldorganisaties, KMO’s of kleine middenstanders.

Klimaatverandering

Eén van de meest schrijnende voorbeelden van uitvoerende machten die beslissingen nemen die lijnrecht ingaan tegen het algemeen belang zijn de geflopte klimaatconferenties van de afgelopen jaren. Overheden slagen er niet in om beslissingen te nemen die het voortbestaan van onze planeet en het overleven van de menselijke soort moeten garanderen.

Grootste spelbreker hierin zijn economische belangen, en niet het welzijn of de welvaart van de gewone werknemer, student, werkloze of gepensioneerde. Moedige beslissingen zouden de uitstoot van broeikasgassen tot een absoluut minimum herleiden, of zelfs verbieden. Multinationals zouden moord en brand schreeuwen, omdat hun kortetermijnwinst hierdoor in het gedrang komt. Maar op hetzelfde moment zou er een compleet nieuwe, groene economie op gang komen. Een duurzame economie die jobs creëert en geen onmiddellijke bedreiging vormt voor ons leefmilieu en het overleven van onze soort. Na enkele jaren zouden zelfs die grote ondernemingen, die eerst moord en brand schreeuwden, weer winst maken. Maar dat gaat helaas over de middellange termijn, en niet over de korte.

Trendbreuk

De IJslandse samenleving is verre van perfect, maar de ontwikkelingen van de laatste jaren markeren wel een trendbreuk. De trend in de meeste westerse landen is er één van het uit handen geven van feitelijke macht aan instituties die weinig of geen verantwoording moeten afleggen aan het publiek:

– aan multinationals die de facto ondemocratisch zijn en uitsluitend gericht op kortetermijnwinst voor de aandeelhouders;

– aan het IMF, een door de westerse grootmachten gesponsord economisch interventievehikel dat er altijd als eerste bij is om landen ter ‘hulp’ te snellen in ruil voor een stevig pakket ‘structural adjustment’, de hierboven genoemde heilige drievuldigheid van het neoliberalisme inbegrepen;

– aan organisaties als het WTO (Wereldhandelsorganisatie), die op een een weinig transparante manier wereldwijd opereert en de ontwikkelingslanden sancties oplegt wanneer die maatregelen treffen om de itnerne markt te beschermen, ook al zijn de Verenigde Staten de absolute kampioen van het protectionisme;

– en binnenkort, in het kader van het TTIP, misschien aan internationale handelstribunalen die de deelnemende lidstaten kunnen verplichten de belangen (en de winst) van transnationale ondernemingen te bestendigen.

Met andere woorden een verschuiving van de macht van de overheid – het enige instituut dat in ons huidige systeem door de bevolking enigszins ter verantwoording kan worden geroepen – naar volkomen ondemocratische organisaties die aan niemand verantwoording verschuldigd zijn. Tenzij aan grote financiële instellingen en andere multinationals.

IJsland, een gevaarlijk voorbeeld

Berichtgeving over deze ‘andere weg’ die IJsland inslaat gaat resoluut in tegen de belangen van de grote economische spelers in onze neoliberale wereld. Het is een andere weg die door meer landen bewandeld wordt en waarover we weinig horen. Bijvoorbeeld in Latijns-Amerika, dat er na decennia van buitenlandse inmenging en militaire dictaturen eindelijk in is geslaagd om het juk van het IMF (met de onvermijdelijke besparingen, deregulering en privatisering ter bescherming van multinationals) van zich af te werpen. Een onwaarschijnlijke democratische overwinning. De democratische renaissance in Zuid-Amerika is opvallend.

Daarom horen en lezen we zo weinig over IJsland en het alternatief voor het neoliberalisme. Geïnformeerde burgers zijn een bedreiging voor het status quo in onze samenleving. Westerse media maken deel uit van dikwijls transnationale ondernemingen. Zij hebben er geen belang bij dat burgers te zien krijgen hoe het anders kan. Vroeg of laat zal ook de bevolking van Europa en de Verenigde Staten beseffen dat het neoliberalisme geen natuurfenomeen is, dat trickle-down economics een mythe is en dat de dingen niet hoeven te zijn zoals ze zijn.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Sancties en de hypocriete houding van het Westen

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De westerse selectieve verontwaardiging en de hypocriete houding van zogenaamde democratieën in internationale conflicten is frappant. Een nuchtere kijk op het wereldtoneel volstaat om de hypocrieten te ontmaskeren.

Naar aanleiding van de oplopende spanningen in Oost-Oekraïne besliste de Europese Unie, net als de Verenigde Staten, economische sancties op te leggen aan Rusland. Rusland antwoordt met een verbod op de invoer van landbouwproducten uit de VS, EU en Australië.

‘Politiek geïnspireerd’

Ondertussen reageerde de Europese Unie door te zeggen dat het de “politiek gemotiveerde” beslissingen van Rusland “betreurt”.

“Politiek gemotiveerde beslissing”, het is een interessant woordgebruik van de EU. Is de beslissing van de EU om economische sancties te treffen tegen Rusland dan niet politiek geïnspireerd? Is die beslissing misschien ‘ecologisch geïnspireerd’? ‘Vredelievend geïnspireerd’? ‘Sociaal geïnspireerd’? Iets anders? Het is duidelijk dat elke beslissing tot het treffen van economische sancties een politiek motief kent. De EU wil hiermee haar afkeuring laten blijken over het Russische beleid ten opzichte van Oost-Oekraïne.

Selectieve verontwaardiging

Overheden reageren slechts wanneer het in hun kraam past. Dit leidt tot een situatie van selectieve verontwaardiging. Het wapen van de economische sancties werd bovengehaald ter vergelding van de Russische politiek in het Oosten van Oekraïne.

Wanneer Russisch president Poetin zich mengt in de situatie in Oost-Oekraïne spreken politici en media in het westen systematisch van ‘inmenging’, ‘destabilisatie’, ‘escalatie van geweld’ of zelfs van ‘agressie’.

De Europese Unie heeft het recht om hierover een mening te vormen. Oekraïne ligt immers in de Europese periferie. Maar de selectieve verontwaardiging over het Russisch beleid is frappant.

Agressie in Irak

Waar bleven de economische sancties van de Europese Unie tegen de Verenigde Staten toen dit land Irak aanviel in 2003? Was deze oorlog, met ruim een miljoen doden tot gevolg, minder ernstig dan de pogingen van Poetin om zijn invloed in de voormalige communistische landen veilig te stellen?

(cartoon smh.com)

(cartoon smh.com)

De Verenigde Staten pleegden in Irak een daad van agressie. Dit wordt door het internationaal recht beschouwt als de hoogste internationale misdaad, omdat deze ‘anders dan andere oorlogsmisdaden in zichzelf draagt alle gecumuleerde misdaden die eruit voortvloeien’.

Agressie was de misdaad waarvoor tijdens de processen van Neuremberg in 1946 meerdere nazi’s werden opgeknoopt.

Zou het opportuun geweest zijn om de invoer van producten uit de Verenigde Staten te verbieden? Of was het eerder van belang geweest om de daders (in de eerste plaats Bush en Blair) voor een internationaal strafhof te brengen?

Inmenging in Latijns-Amerika

Wie de geschiedenis kent, weet dat de Verenigde Staten een traditie kennen van inmenging over de hele planeet, en meer specifiek in het westelijk halfrond. Dit ging zelden – lees: nooit – om vredelievende inmenging, maar wel om militaire strategie, geopolitiek en economische belangen.

We halen enkele voorbeelden aan van inmenging (eufemistisch uitgedrukt) door de Verenigde Staten in Latijns-Amerika om economische of politieke belangen veilig te stellen, meestal met het oog op winstmaximalisatie van grote transnationale ondernemingen.

In 1954 sponsorde de CIA een militaire staatsgreep in Guatemala, die zou leiden tot de langste burgeroorlog die het westelijk halfrond ooit gekend heeft. In de loop van ongeveer drie decennia vielen hierbij honderdduizenden doden.

Tijdens het presidentschap van J.F. Kennedy werd systematisch staatsterrorisme georganiseerd om het bewind van Fidel Castro in Cuba te ondermijnen. Politieke moorden en sabotageacties waren slechts twee elementen van ‘Operation Mongoose’ aan het begin van de jaren 60.

In 1964 werd de linkse president João Goulart in Brazilië van de macht verdreven met steun van de Amerikaanse CIA, uit vrees dat zijn beleid de economische belangen van Amerikaanse multinationals zou benadelen.

Op 11 september 1973 (bij de Chilenen bekend als ‘the first 9/11’) pleegden militairen een staatsgreep in Chili en werd de democratisch verkozen president Salvador Allende vermoord in zijn presidentieel paleis. Generaal Pinochet kwam aan de macht, met expliciete miltaire en economische steun vanuit de Verenigde Staten, en zorgde voor een terreurbewind dat tot 1990 zou duren.

De jaren 80 werden gekenmerkt door het staatsterrorisme dat president Ronald Reagan losliet op Nicaragua. Het valt nog te betwijfelen of dit kleine land ooit deze ‘inmenging’ van de VS te boven zal komen. In dezelfde periode zaaiden doodseskaders in El Salvador terreur met Amerikaanse steun, met tienduizenden verdwijningen en moorden als resultaat.

In de late jaren 90 was de VS druk bezig om de regering van Colombia van militaire steun te voorzien, zogenaamd om drugshandelaars in de regio aan banden te leggen. Interessant hierbij is dat het niveau van Amerikaanse militaire steun omgekeerd evenredig is met het respect voor de mensenrechten in het land. Mensenrechtenschendingen door militaire en paramilitaire groepen en chemische oorlogsvoering tierden welig in Colombia, met de steun van de Verenigde Staten.

Dit is slechts een beknopte selectie van de VS-interventies in Latijns-Amerika sinds de Tweede Wereldoorlog. Sinds de jaren 90 en vooral sinds de eeuwwisseling verschoven de VS hun aandacht naar het Midden-Oosten, niet in het minst om de overweldigende olierijkdommen in de regio, en het Verre Oosten. De belangen die momenteel gediend worden zijn niet anders dan die van vijftig jaar interventie in Latijns-Amerika.

Hypocriet

De definitie van een hypocriet is ‘iemand die beweert bepaalde waarden te verdedigen, maar zich zelf niet aan deze waarden houdt’ (a person who claims or pretends to have certain beliefs about what is right but who behaves in a way that disagrees with those beliefs).

Het treffen van economische sancties van de Verenigde Staten, en bij uitbreiding Europa, tegen Rusland omwille van diens inmenging in Oost-Oekraïne past perfect binnen deze definitie. Mooie woorden over democratie, zelfbeschikking en respect voor de mensenrechten zijn uitsluitend gericht op ‘de anderen’, niet op onszelf.

Op dezelfde manier geldt morele verontwaardiging enkel wanneer ‘zij’ de misdaden begaan en in geen geval wanneer ‘wij’ er zelf schuldig aan zijn.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Amos Oz, een gematigde stem uit Israël?

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De Israëlische schrijver Amos Oz wordt vaak omschreven als een voorvechter van vrede in het Midden-Oosten en als een ‘gematigde’ Israëli. Net wat we nodig hebben om tot oplossingen te komen, zou je denken. Maar hoe gematigd zijn die ‘gematigden’ eigenlijk? Een analyse naar aanleiding van een interview dat de schrijver gaf aan Die Welt.

De analogieën zijn nooit ver weg als het om Israël en Palestina gaat. Ook Amos Oz begint met een analogie, een vraag aan de lezer.

Schrijver Amos Oz (foto The Guardian)

Schrijver Amos Oz (foto The Guardian)

“What would you do if your neighbor across the street sits down on the balcony, puts his little boy on his lap and starts shooting machine gun fire into your nursery?”

De schrijver verwijst hiermee naar het Israëlische recht op zelfverdediding. Heel jammer dat er daarbij kinderen omkomen, maar dat lijkt er nu eenmaal bij te horen.

Laten we de vergelijking even corrigeren.

Stel dat een inbreker ’s nachts mijn huis binnenvalt. Ik wil vergelding. Ik weet precies waar hij woont, in een nabijgelegen appartementsgebouw, samen met nog een honderdtal andere gezinnen. Heb ik het recht om met al mijn militaire macht het volledige appartementsgebouw plat te bombarderen? Volgens Oz misschien wel.

Zijn woordgebruik is merkwaardig. De imaginaire overbuurman ‘starts shooting’, zomaar opeens begint hij te schieten, uit het niets, zonder aanleiding. Misschien is de overbuurman het wel beu dat zijn voordeur al jarenlang geblokkeerd wordt, dat hij zelfs niet voldoende levensmiddelen kan aankopen om een menswaardig bestaan voor hem en zijn kind te garanderen en dat zijn bewegingsvrijheid beperkt wordt door de andere imaginaire overbuurman.

Ieder land heeft inderdaad een recht op zelfverdediging. Dit recht geldt echter alleen op voorwaarde dat alle vredelievende methoden zijn uitgeput.

Oorzaken

Het is het herhalen waard. Geweld is géén natuurfenomeen, het komt niet uit het niets.

Voor de oorzaken van het geweld moeten we niet zo ver zoeken. Een militaire bezetting die al decennialang aansleept in de Palestijnse gebieden is er één van. De Gazastrook werd een tiental jaar geleden ontruimd door Israël, illegale nederzettingen werden gebulldozerd, maar ondertussen wordt het leven van de Palestijnen er niet beter op. De blokkade duurt voort, zowel aan de grens met Israël en Egypte als op de territoriale wateren. Systematisch worden Palestijnse burgers ontvoerd door Israëlische veiligdheisdiensten, soms jarenlang vastgehouden zonder enige vorm van proces en op regelmatige basis gefolterd. De bewegingsvrijheid van de inwoners van de Gazastrook wordt tot een nulpunt beperkt onder het mom van de ‘strijd tegen terrorisme’. Dat Israël schuldig is aan staatsterrorisme wordt voor het gemak door de vingers gezien. Ondertussen gaat de bouw van illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en in Jeruzalem onverminderd verder.

Collectieve bestraffing

“Interviewer: Would you consider the present ground offensive to be limited or unlimited?

Oz: I think in some points it is excessive. I don’t have detailed information on what is actually happening on the ground, but to judge from some of the hits that the Israeli army caused in Gaza, I think at least in some points the military action is excessive – justified, but excessive.”

Slechts ‘op enkele punten’ is het gebruik van geweld volgens Oz overdreven. We kunnen wederom verwijzen naar de Vierde Conventie van Genève, en meer bepaald naar Artikel 33, dat stelt:

“No protected person may be punished for an offence he or she has not personally committed. Collective penalties and likewise all measures of intimidation or of terrorism are prohibited.”

Wat het Israëlische leger aanricht in de Palestijnse gebieden valt volgens het internationaal recht onder collectieve bestraffing. Dit is volstrekt illegaal. De bijna tweeduizend doden op de Gazastrook, onder wie een grote meerderheid onschuldige burgers die nergens naartoe kunnen, zijn hier het trieste resultaat van.

Partner voor vrede

“When Ramallah and Nablus on the West Bank live on in prosperity and freedom, I believe that the people in Gaza will sooner or later do to Hamas what the people of Romania did to Ceausescu. I do not know how long it will take, but it is destined to happen – simply because the people in Gaza will be very jealous of the freedom and prosperity enjoyed by their brothers and sisters on the West Bank in the state of Palestine. This in my view is the solution, although this solution cannot be implemented in 24 hours or 48 hours.”

Vrijheid en welvaart op de Westelijke Jordaanoever? Pleit de heer Oz er dan ook voor om de illegale apartheidsmuur te ontmantelen en de Palestijnen volledige zelfbeschikking te gunnen over dit stuk van het grondgebied en de bouw van nederzettingen te staken? De muur – volgens de Israëlische overheid bedoeld tegen terrorisme – snijdt immers ver in Palestijns gebied, snoert natuurlijke rijkdommen in in het Israëlische grondgebied en maakt het leven voor de Palestijnen er op veel plekken onmogelijk.

Israëlisch premier Benjamin Netanyahu (foto realclearpolitics.com)

Israëlisch premier Benjamin Netanyahu (foto realclearpolitics.com)

Ondertussen stelt eerste minister Benjamin Netanyahu zelf dat er ‘nooit een Palestijnse staat zal zijn’. Als Hamas geen partner kan zijn om vredesgesprekken mee op te starten, waarom zou Netanyahu met zijn a priori’s dat dan wel zijn?

Agressie

“Unlike European pacifists I never believed the ultimate evil in the world is war. In my view the ultimate evil in the world is aggression, and the only way to repel aggression is unfortunately by force. That is where the difference lies between a European pacifist and an Israeli peacenik like myself.”

De heer Oz spreekt over agressie als ‘ultimate evil’ in de wereld en ziet een oorlog als de oplossing. Twee bedenkingen hierbij.

Ten eerste kan een oplossing voor dit conflict nooit militair zijn. De oplossingen kunnen wél gezocht worden in de tientallen VN-resoluties over het Israëlisch-Palestijns conflict. Constructieve diplomatie is nodig om te komen tot een billijke tweestatenoplossing die door de volledige wereldgemeenschap (met uitzondering van Israël en de Verenigde Staten) gesteund wordt.

Ten tweede moeten we, als we kijken naar de definitie van ‘agressie’ volgens het internationaal recht, ons de vraag stellen of Israël hieraan zelf niet schuldig is. We citeren uit de documenten van het Internationaal Strafhof om te tonen wat agressie precies inhoudt:

“The invasion or attack by the armed forces of a State of the territory of another State, or any military occupation, however temporary, resulting from such invasion or attack, or any annexation by the use of force of the territory of another State or part thereof;”

Israël bezet de Westelijke Jordaanoever en heeft de facto aanzienlijke stukken ervan geannexeerd.

“The blockade of the ports or coasts of a State by the armed forces of another State;”

De Gazastrook is zowel op het land als op zee volledig afgesloten van de buitenwereld. De aanwezigheid van de Israëlische zeemacht op de Middelandse Zee bestendigt deze blokkade.

“The sending by or on behalf of a State of armed bands, groups, irregulars or mercenaries, which carry out acts of armed force against another State of such gravity as to amount to the acts listed above, or its substantial involvement therein.”

Systematische ontvoering en moord op vermeende Hamas-strijders of terroristen op Palestijns grondgebied zijn een flagrante schending van het international recht. Agressie – zoals die bijvoorbeeld werd gepleegd door de Verenigde Staten tegen Vietnam, Nicaragua en Irak – is de hoogste internationale misdaad omdat deze ‘anders dan andere oorlogsmisdaden in zichzelf draagt alle gecumuleerde misdaden die eruit voortvloeien’.

Het is al te eenvoudig om de ‘agressie’ van één kant aan te halen als oorzaak van een conflict en daarbij de ogen te sluiten voor de agressie van de ander. Bovendien strijden de Palestijnen al decennialang voor zelfbeschikkingsrecht, wat niet verboden is volgens de internationale rechtsregels.

Bezetting

“Interviewer: You wrote 50 years ago that “even an unavoidable occupation is a corrupting occupation.”

Oz: I do not always agree with myself, but here I still agree with myself. Occupation is corrupting, even if it is unavoidable. Brutality, chauvinism, narrow-mindedness, xenophobia are the usual syndromes of conflict and occupation. But the Israeli occupation of the West Bank is no longer unavoidable.”

Waarom dan toch doorgaan met de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de systematische annexatie van Palestijns grondgebied en de daarbij horende natuurlijke rijkdommen? Zou de Israëlische overheid er niet goed aan doen om eerst een einde te maken aan die bezetting? Misschien opent dat wel een weg naar vrede.

Het interview met Amos Oz in Die Welt is één van de vele illustraties hoe een ‘gematigde stem’ toch een zeer bevooroordeeld beeld van een conflict de wereld in kan sturen.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De waarde van een Palestijns leven volgens het Joods Forum

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Het is hallucinant om te zien hoe weinig waarde gehecht wordt aan het leven van Palestijnse burgers. Duizend doden meer of minder. Voor het Israëlische leger lijkt het weinig uit te maken. De Joodse organisaties in ons land en elders nemen dit discours gretig over.

Vandaag in De Standaard, De oorlog in Gaza is geen western, van de hand van Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties. Volgens hem is het vergelijken van burgerslachtoffers in een conflict niet de juiste manier om te besluiten wie de ‘goede’ en wie de ‘slechte’ is. Fair enough. Maar in de rest van zijn discours slaat hij meermaals de bal compleet mis.

Chronologie

Knoop haalt drie punten aan om te beoordelen of het geweld van de IDF (de Israel Defense Force, het Israëlische leger) disproportioneel is.

Knoop: “1. Noodzaak. Is er voor Israël een noodzaak om militair op te treden? Die vraag is, met bijna 2.000 raketten afgevuurd op burgerdoelen in Israël, snel beantwoord.”

Volgens Knoop is hiermee de kous af. Hamas vuurt raketten af naar Israël vanuit de Gazastrook. Het Israëlische leger heeft dus volgens hem het volste recht om keihard terug te slaan. Het is een typisch voorbeeld van misbruik van chronologie om de ander het zwijgen op te leggen.

De IDF, het "meest morele leger ter wereld"

De IDF, het “meest morele leger ter wereld”

De vraag is, wederom, wat er eerst moet stoppen. Moet Hamas stoppen met het afvuren van raketten op Israël? Of moet Israël stoppen met de blokkade van de Gazastrook, die het economisch leven op dit stukje land zo goed als onmogelijk maakt. Moet Hamas stoppen met het graven van tunnels om zich te bewapenen? Of moet Israël stoppen met het ontvoeren, opsluiten en folteren van Palestijnse burgers?

Geweld als natuurfenomeen

Geweld komt niet uit het niets. Raketten vanuit Gaza naar Israël zijn geen natuurfenomeen zoals de zwaartekracht. De aanvallen vanuit de Palestijnse gebieden zijn een gevolg van de jarenlange bezetting door Israël van Palestijns gebied, een economische blokkade door Israël die het leven in de strook onmogelijk maakt, het willekeurig ontvoeren en folteren van Palestijnse burgers onder het mom van de ‘strijd tegen terrorisme’, het neerschieten van kinderen die stenen gooien naar de tanks van de bezetter.

Volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem zijn er tussen januari 2009 en mei 2014 568 Palestijnen gedood door het Israëlische leger en de veiligheidsdiensten. 84 van deze doden waren kinderen. In diezelfde periode kwamen 38 Israëli’s om het leven. Heeft de heer Knoop hierover ook een mening? Geeft deze dodentol de Palestijnen het recht om willekeurig volkswijken in Tel Aviv of Haifa plat te bombarderen?

Knoop: “2. Subsidiariteit. Kan het door het Israëlische leger beoogde militaire doel (de raket-lanceerinrichtingen en de vele tunnels uitschakelen) ook bereikt worden met inzet van minder vuurkracht of met een andere modus operandi, zodat er minder burgerslachtoffers zouden vallen en dit tegen de achtergrond van de inzet door Hamas van menselijke schilden? Geen enkele militaire deskundige heeft tot dusver een zinnig alternatief geformuleerd.”

Het mag geen wonder heten dat geen enkele militaire deskundige tot dusver een zinnig alternatief heeft geformuleerd. Het probleem op het terrein kan immers niet met militaire middelen worden opgelost.

Israël haalt de volledige ontwapening van de Gazastrook aan als oorlogsobjectief. Dit wordt in mainstream-media erkend als een rechtvaardig doel. Feit is dat gewapend verzet tegen een buitenlandse legermacht volstrekt legaal is volgens het internationaal recht. Een buitenlandse bezetting (of blokkade of annexatie) is dit in geen geval. Een volledige ontwapening is synoniem voor een volledige capitulatie van de Palestijnen tegenover de buitenlandse overheerser en een vrijgeleide voor Israël om door te gaan met mensenrechtenschendingen, blokkades, inpalmen van grondgebied en natuurlijke rijkdommen,…

Om zijn woorden kracht bij te zetten citeert hij een Britse militair, Richard Kemp, die “van oordeel [is] dat Israël harder zou moeten doorstoten en de oorlog met desnoods meer burgerslachtoffers in kortere tijd zou moeten beëindigen.” “Hij kwalificeert het Israëlische leger als het meest morele leger ter wereld.”

Zeer interessant, de mening van deze Britse kolonel. Als de heer Knoop zijn best doet, zal hij ook wel mensen vinden die ervan overtuigd zijn dat een atoombom op de Gazastrook een rechtvaardige methode is om het conflict te beëindigen.

Internationaal recht

Knoop: “3. Proportionaliteit. […] Als een bankrover een bankbediende gijzelt en een pistool tegen zijn hoofd zet nadat hij eerst drie keer in het plafond heeft geschoten, wil dat niet zeggen dat ook de politie maar één agent de bank in mag sturen met de instructie hooguit drie keer in het plafond te schieten. In een dergelijk geval komt daarentegen een overmacht aan politie ter plaatse, compleet met pantserwagens en scherpschutters. Van pariteit is geen sprake en dat is in oorlogvoering evenmin het geval.”

Zijn voorbeeld houdt helemaal geen steek. In deze analogie (als je al van een analogie kunt spreken) zou Israël net de bankovervaller zijn. De Palestijnen zijn het volk waarvan land geannexeerd wordt en waarvoor het leven onmogelijk wordt gemaakt. Hamas is de organisatie die een groot deel van het verzet tegen de buitenlandse bezetter op zich neemt, met de primitieve middelen die het ter beschikking heeft.

Het loont de moeite de Vierde Conventie van Genève, één van de belangrijkste pijlers van het internationaal recht, er even op na te slaan.

“Article 33. No persons may be punished for an offense he or she has not personally committed. Collective penalties and likewise all measures of intimidation or of terrorism are prohibited.”

De aanval op Gaza is een duidelijk voorbeeld van collectieve bestraffing van een bevolking. Deze technieken zijn, net zoals terrorisme (“het gebruik van geweld of de dreiging met geweld om politieke, religieuze of ideologische doelen te bewerkstelligen”), compleet in strijd met het internationaal recht. Dit is slechts één voorbeeld van de vele internationale rechtsregels en VN-resoluties die Israël aan zijn laars lapt. Het Israëlische leger afschilderen als het “meest morele leger ter wereld”, in de woorden van Knoop en andere apologeten, tart iedere verbeelding en is illustratief voor een moreel failliet.

Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties (foto: De Standaard)

Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties (foto: De Standaard)

Knoop: “Uit het vijfentwintig keer hogere aantal slachtoffers in Gaza wordt veelal ook het ongerijmde bewijs geconstrueerd dat Israël in deze oorlog de schuldige partij zou zijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er op het Europese continent tien keer meer Duitsers gesneuveld dan Amerikanen. Zou dat derhalve impliceren dat Hitler de good guy was en Roosevelt de bad guy?”

Deze analogie snijdt wederom weinig hout. Duitsland vocht op het Europese grondgebied tegen tientallen andere legers. De Verenigde Staten verklaarden pas eind 1941 de oorlog. Het is vrij logisch dat er onder de Duitsers meer doden en gewonden zijn gevallen dan aan Amerikaanse zijde.

Onverschilligheid

Opmerkelijk in het discours van Hans Knoop van het Forum der Joodse Organisaties is vooral hoe weinig waarde hij hecht aan het leven van de Palestijnen, de zwakste partij in het conflict. Meer dan duizend doden op de Gazastrook vindt de heer Knoop geen groot probleem. Hard militair optreden is volgens hem de enige manier om tot een oplossing te komen, ook al zijn de diplomatieke middelen nog lang niet uitgeput. Diplomatie zal uiteindelijk de oplossing blijken, op voorwaarde dat die billijk is voor alle partijen.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Zelfverdediging en het misbruik van de chronologie

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De Israëlische overheid beroept zich op het recht op zelfverdediging om de Palestijnse Gazastrook te bombarderen. Dit is een legitiem recht van een staat om zich tegen agressie te verdedigen. Dit geldt echter enkel wanneer alle vredelievende middelen zijn uitgeput. Dit is allerminst het geval.

De teller staat intussen op ruim 750. Ruim zevenhonderdvijftig (!) Palestijnen vonden de dood sinds het oplaaien van het geweld tussen het Israëlische leger en de Palestijnen in de Gazastrook. Van die 750 zijn de overgrote meerderheid onschuldige burgers, en geen “Hamas-strijders”, zoals Israëlische diplomaten ons willen laten geloven. Onschuldige burgers, moeders, vaders, kinderen, vrienden en vriendinnen, burgers die al jarenlang opgesloten leven op een miezerig stukje grond tegen de Middellandse Zee.

Zelfverdediging

Als een grondgebied bezet wordt door een buitenlandse macht, heeft de bevolking van dat grondgebied het recht om zich hiertegen te verzetten. Onmiddellijk rijst de vraag: wat moet er precies stoppen? De raketten vanuit de Gazastrook die zelden slachtoffers maken? Of de blokkade van een strook land, dagelijkse ontvoeringen, opsluitingen van Palestijnen die vervolgens zonder proces worden vastgehouden, het schieten met scherp op kinderen die stenen gooien naar Israëlische tanks, het willekeuring neerschieten van Palestijnse burgers?

Israël beroept zich op het recht op zelfverdediging. Dit is een legitiem recht. Er is echter een bijkomende voorwaarde. Het recht om met geweld terug te slaan geldt enkel wanneer alle vredelievende middelen zijn uitgeput. Dit is hier allerminst het geval.

De vredelievende middelen liggen nochtans voor de hand. Het volstaat de hele reeks VN-resoluties over het conflict door te nemen. De internationale gemeenschap is unaniem voorstander van een tweestatenoplossing, met uitzondering van Israël en de VS, die wel zeggen voorstander te zijn, maar van wie uit het stemgedrag blijkt dat ze net het tegendeel willen.

De oplossing is als volgt samen te vatten:
– Israël trekt zich terug tot aan de grenzen van 1967
– Israël stopt de bezetting van (delen van) de Westelijke Jordaanoever en de blokkade van Gaza
– Israël erkent de Palestijnse staat als één en ondeelbaar
– de Palestijnen erkennen het bestaansrecht van Israël en staken het geweld
– alle burgers krijgen gelijke rechten

Daarbij komt de verwezenlijking van een kernwapenvrije zone in het hele Midden-Oosten, waardoor Israël zich opnieuw kan integreren in de regio. Een Joodse staat zonder kernwapens zal ook omringende landen de bewapeningsmotivatie ontnemen.

Het zijn net de Verenigde Staten en Israël die een tweestatenoplossing in de weg staan. De Israëlische eerste minister, Benjamin Netanyahu, zegt zelf dat er “geen Palestijnse staat komt.” Zolang de VS geen duidelijk standpunt innemen voor een Palestijnse staat, zal die er ook nooit komen.

Oorzaken

In tijden van supersnelle, moderne mediaberichtgeving is het moeilijk om een duidelijke kijk te krijgen op de oorzaken van het geweld. Een reportage van anderhalve minuut op het televisiejournaal zal de kijker weinig bijleren over de echte oorzaken van het probleem.

Een citaat van auteur David Cromwell is hier op zijn plaats:
“Trying to understand the tangled web of Israel and Palestine from mainstream media reports is a bit like trying to grasp climate dynamics by watching daily weather forecasts. Superficially, there is often lots of action to report; but little knowledge is conveyed about the underlying forces or relevant background.”
(uit Why Are We The Good Guys?, 2012)

Nu gaat het immers zo: “Hamas schiet raketten af op burgerdoelen in Israël, ze doen dit willekeurig, Israël heeft het recht zich te verdedigen en slaat hard terug. Hamas moet eerst het geweld stoppen, daarna zien we wel weer.”

Daarbij komt de moord op de drie Joodse jongeren, die aangeduid wordt als oorzaak van het oplaaiende geweld. Zo schreef Elsevier vorige week: “De ellende begon toen drie Joodse kinderen door Palestijnse strijders werden ontvoerd en op een brute wijze werden vermoord.”

Een beschamende aanfluiting van de werkelijkheid. De ellende is helemaal niet begonnen bij de ontvoering van en de moord op de drie Joodse jongeren. Het geweld sleept al decennia aan en de huidige opflakkering is slechts een symptoom van een veel dieper liggend probleem.

Chronologie

Misbruik van de chronologie van de gebeurtenissen is een vaak toegepaste techniek om het publiek te bespelen. Hetzelfde gebeurde in Ex-Joegoslavië op het einde van de jaren ’90, toen de NAVO besloot om burgerdoelen in Belgrado te bombarderen in wat in het Westen bekend is als een ‘humanitaire interventie’.

Bombardementen op Belgrado beschreven als 'humanitaire interventie'

Bombardementen op Belgrado beschreven als ‘humanitaire interventie’

Etnische zuiveringen van de Kosovaren door de Serviërs werden toen aangegrepen als rechtvaardiging van de bombardementen op Belgrado, de Servische hoofdstad, om Slobodan Milosevic, de Servische leider, tot overgave te dwingen.

Later bleek echter dat de etnische zuiveringen van Kosovaren pas volop op gang kwamen toen de bombardementen al begonnen waren, bombardementen die de NAVO organiseerde als ‘geloofwaardigheidsoperatie’. Na de dreigementen van de NAVO aan het adres van Milosevic, die wel te vinden was voor een vredesakkoord, maar niet voor de onvoorwaardelijke overname van zijn land door NAVO-troepen, zag de NAVO zich genoodzaakt om burgerdoelen in Belgrado te bombarderen.

Dit alles om de geloofwaardigheid van de militaire alliantie te vrijwaren en de burgerbevolking te terroriseren. Resultaat: duizenden doden. De techniek werd duidelijk omschreven door Lt. Gen. Michael Short van de Amerikaanse luchtmacht:

“If you wake up in the morning and you have no power to your house and no gas to your stove and the bridge you take to work is down and will be lying in the Danube for the next 20 years, I think you begin to ask, ‘Hey, Slobo [Milosevic], what’s this all about? How much more of this do we have to withstand?’”

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Humanitair bombarderen: Orwell kan er nog wat van leren

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Sterk staaltje journalistieke analyse in De Morgen vandaag. Alhoewel de auteur een poging doet een genuanceerd beeld van de gebeurtenissen op te hangen, slaat hij de bal enkele keren compleet mis. Een analyse van de analyse.

“Het rakettenoffensief van Israël kan namelijk erger voorkomen voor beide partijen. Toen de Amerikanen in 1945 twee atoombommen dropten boven Hiroshima en Nagasaki wouden ze een duidelijk signaal geven aan Japan. Dat signaal zorgde voor een snel einde van de oorlog en zorgde ervoor dat minder Japanners en Amerikanen het leven lieten in een grondoffensief.”

Deze ‘journalist’ moet zijn geschiedeniscursus er nog maar eens op natrekken. De atoombommen die de VS onder opperbevel van president Truman op Japan dropten, waren helemaal niet nodig om een snel einde te maken aan de oorlog. Tokio was eerder al platgebrand door Amerikaanse luchtaanvallen waarbij in één geval in één nacht tijd 100.000 burgers om het leven kwamen. Het Japanse leger hinkte op zijn laatste poten en zou het niet langer dan enkele weken meer hebben uitgezongen.

De atoomaanval van de VS (gelukkig nog steeds de enige in de geschiedenis) was een zuivere misdaad tegen de mensheid en een ideale testcase voor het nieuwe wapentuig van de VS.

“Het militaire onevenwicht tussen beide partijen maakt het moeilijk om een oordeel te vellen over de proportionaliteit van het geweld. Meer zelfs de aanklacht over de disproportionaliteit van de Israëlische bombardementen zou geen twistpunt mogen zijn. Israël gebruikt het recht om zich te verdedigen.”

Hoezo ‘onmogelijk een oordeel te vellen’? Hoezo ‘geen twistpunt mogen zijn’? Hoezo het ‘recht zich te verdedigen’?

Hebben de Palestijnen misschien ook het recht om zich te verdedigen tegen vreemde bezetting van hun land of wat daar nog van overblijft? Raketaanvallen vanuit de Gazastrook komen niet uit het niets. Het ‘terrorisme’ waarover de Israëlische autoriteiten spreken, is geen natuurfenomeen. Geweld heeft altijd een oorzaak. De oorzaak moet gezocht worden in een onmenselijke bezetting van een gebied die nu al meer dan 45 jaar aanhoudt.

Gaza in 2012

Gaza in 2012

“Als we naar de intenties van beide partijen kijken, zien we een duidelijk verschil. Hamas schiet al enkele jaren lukraak goedkope Qassam-raketten naar Israëlische steden. De radicale Palestijnse verzetsbeweging gebruikt geen GPS-coördinaten of iets gelijkaardig om doelwitten in te stellen. Het is de bedoeling om zo veel mogelijk schade of slachtoffers te maken met de raketten. Terwijl Israël enkel militaire doelwitten viseert. “De burgerdoden die in Gaza te betreuren vallen, zijn ‘ collateral damage”, klinkt het bij Israëlisch oud-generaal Shlomo Brom.”

Israël viseert volgens de journalist enkel militaire doelwitten. Hamas daarentegen wil volgens hem zo veel mogelijk willekeurige slachtoffers maken. 200 doden aan Palestijnse kant, waaronder tal van onschuldige kinderen, moeders en vaders, tegenover één (juist ja, 1) dode aan Israëlische kant. Alle ‘goede intenties’ ten spijt, slaagt Israël er niet in onschuldige levens te sparen. Hoe geloofwaardig zijn intenties wanneer die door de feiten compleet tegengesproken worden?

“Het hoofddoel van Hamas is zonder meer een vrij Palestina. Dat botst uiteraard met het voortbestaan van de staat Israël.”

Dit botst helemaal niet met het voortbestaan van de staat Israël. Er zijn tal van VN-resoluties die pleiten voor een tweestatenoplossing met respect voor beide volkeren.

Als Israël stopt met de blokkade van de Gazastrook en het inpalmen van de Westelijke Jordaanoever en de Golan-hoogvlakten, de oorlogsretoriek ten opzichte van Iran staakt, Palestijnen niet langer zonder enige vorm van proces opsluit en foltert en de rechten van alle volkeren op het grondgebied respecteert, dan is er weinig wat een duurzame vrede in het Midden-Oosten in de weg staat.

Ten slotte: humanitair bombarderen is een Orwellisme van de zuiverste soort. Er bestaat niet zoiets als “humanitair bombarderen”. Niet in Ex-Joegoslavië, niet in Vietnam, niet in Japan en al helemaal niet in de Gazastrook.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather