Category Archives: Uncategorized

‘Van fraude verdachte Lagarde’ en ‘controversiële Juncker’

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De boutades, oneliners en vooroordelen zijn ondertussen niet meer te tellen wanneer het over Griekenland en de eurocrisis gaat. Onze mainstream media bevinden zich ondertussen allemaal aan de rechterzijde van het centrum. Griekse premier Tsipras en zijn voormalige minister van Financiën zijn meestal kop van jut. Kunnen we ons voorstellen dat onze media met hetzelfde misprijzen berichten over de Europese en financiële elite?

Hier volgt een kleine greep uit wat één dag (woensdag 8 juli 2015) in Vlaanderen aan opiniestukken oplevert.

Jan Segers in Het Laatste Nieuws

“Hoe lang nog voor Griekenland een staat in staat van ontbinding wordt? Alexis Tsipras leek het gisteren geen zorg te wezen, zegedronken als hij is na de massale nee bij het referendum. […] Zijn volk verdient beter.”

“Als de nood morgen te hoog wordt, overweegt Europa zelfs humanitaire hulp te bieden, als was het trotse Griekenland een ontwikkelingsland en was het getroffen door een aardbeving als die in Nepal.”

Griekenland begint inderdaad steeds meer op een ontwikkelingsland te lijken. Dit is niet te wijten aan Syriza, Alexis Tsipras of Yanis Varoufakis. Maar wel aan het keiharde besparingsbeleid dat nu al vijf jaar duurt en helemaal niets positiefs heeft gebracht.

Mensen die vroeger tot de middenklasse behoorden, moeten nu in de vuilnisbak op zoek naar eten. Bejaarden onderhouden drie generaties met een mager pensioentje, het laatste wat hen nog rest. Meer dan de helft van de jongeren zit zonder werk en het ziet er niet naar uit dat dat snel zal veranderen. Patiënten sterven in de wachtzalen van ziekenhuizen omdat er geen gepaste zorg voorhanden is. De Griekse zelfmoordcijfers stegen exponentieel sinds het Europees soberheidsbeleid in voege is.

Griekenland is het eerste Europese land dat in opstand komt tegen het almaar hardere neoliberale beleid van de Europese en internationale instellingen. Geef ze eens ongelijk, als je ziet wat het besparingsbeleid de gemiddelde Griek heeft opgeleverd.

Bart Sturtewagen in De Standaard

“Het is één ding om blufpoker te spelen tegenover schuldeisers als het IMF en een vervaldag voor de terugbetaling van een lening te laten verlopen. Iets anders is het om het onderhandelingsproces eindeloos te rekken op een ogenblik dat de Griekse bevolking en het economisch weefsel steeds harder worden getroffen door de beperkingen op het betalingsverkeer en de gesloten banken.”

De Grieken worden helemaal niet ‘getroffen’ door de gesloten banken. De gemiddelde Griek zal het worst wezen als de banken nog even dicht blijven.

Waar ze wel door getroffen worden zijn de keiharde besparingsmaatregelen opgelegd door de ondemocratische Europese instellingen en het Internationaal Monetair Fonds. Dat Griekenland steeds meer op een ontwikkelingsland begint te lijken, is evenmin het gevolg van één of andere natuurwet. Het is een doelbewuste strategie.

Het Griekse volk heeft deze politiek duidelijk afgewezen in het referendum van afgelopen zondag.

Liesbeth Van Impe in Het Nieuwsblad

“Tsipras en zijn Syriza zijn zes maanden aan de macht en hebben al eerder tekenen gegeven te worstelen met het bestuurlijk leerproces.”

Dit is schuttingtaal voor: “Tsipras en zijn regering zijn een bende incompetente losers.” Het is een subtiele manier om iemands geloofwaardigheid compleet onderuit te halen. Dat Syriza het niet gemakkelijk heeft, mag niet verbazen. De Griekse regering moet opboksen tegen het Europees establishment en de internationale schuldeiser om eindelijk – na vijf jaar zinloos besparingsbeleid – het roer een klein beetje om te gooien. Wat de Grieken eisen is ook helemaal niet extreemlinks of socialistisch, het is een roep voor een beetje ademruimte en de vrijheid om als een soevereine staat zélf het beleid uit te stippelen.

Mag dat vandaag nog in Europa? Indien niet, dan kunnen alle Europese regeringen op de schop en installeren we best een vierkoppige Europese junta met Jeroen Dijsselbloem, Christine Lagarde, Mario Draghi en Jean-Claude Juncker aan het hoofd ervan.

Bart Haeck in De Tijd

“Verschillen van mening is legitiem in politiek. Historisch belangrijke onderhandelingen in het honderd laten lopen, is dat niet. Als iets de schuld is van deze Griekse regering, is het dat.”

Dat De Tijd zich ter rechterzijde van het centrum bevindt, is geen verrassing. De krant is zowat de woordvoerder van de elite en staat als een blok achter de politiek van de Trojka (Europese Commissie, ECB en IMF). Het is logisch dat de opiniemakers de schuld voor het rekken van de onderhandelingen bij de Grieken legt. Het feit dat de Griekse regering democratisch verkozen is – en na het referendum een nog sterker mandaat heeft – speelt weinig rol. De Trojka daarentegen is dat niet.

Beslissingen binnen het IMF worden genomen in Washington, dat 17 procent van het ‘gewicht’ in de schaal legt. Genoeg om alle beslissingen te controleren, want hiervoor is 85 procent van de stemmen nodig.

Bart Haeck zou er goed aan doen eens te kijken naar de geschiedenis van het IMF en wat het allemaal heeft aangericht in de wereld, in het kader van de zogenaamde Washington-consensus. Vooral Latijns-Amerika is een interessante testcase, van Bolivia over Chili en Argentinië. Latijns-Amerika weekt zich vandaag eindelijk los van het juk van het IMF en diens tweelingbroer, de Wereldbank. De resultaten zijn opvallend: het continent zet enorme stappen voorwaarts in de strijd tegen ongelijkheid, tegen armoede en honger, en boekt tegelijkertijd een sterke economische groei.

De Europese Centrale Bank staat vandaag onder leiding van de Italiaan Mario Draghi. Hij was ten tijde van de toetreding van Griekenland tot de eurozone internationaal directeur van zakenbank Goldman Sachs. Deze bank was schuldig aan het opsmukken van de Griekse staatsfinanciën om toch maar tot de euro te kunnen toetreden. De muntunie moest namelijk zo groot mogelijk zijn, voor maximaal financieel gewin van de elite. Toenmalig minister van Financiën Didider Reynders was, net als allicht zijn collega-ministers, hiervan op de hoogte. Nobody cared!

Waarom zouden deze instellingen het recht hebben om te beslissen over het lot van een Europees volk? Het argument van ‘wie schulden maakt, moet die ook betalen’ gaat niet op, want 90 procent van de Griekse ‘steun’ heeft onmiddellijk rechtsomkeer gemaakt richting Duitse en Franse banken. En vorige regeringen hebben miljarden uitgegeven aan Duits en Amerikaans militair materieel. Zolang de kas van de machtige economieën gespijsd wordt, is het aangaan van schulden blijkbaar geen al te groot probleem.

Bart Eeckhout in De Morgen

“Niet dat Tsipras nog applaus verdient voor zijn stunts.”

Tsipras is een stuntman, volgens de linkerzijde van onze mainstream pers. Welke ‘stunt’ heeft hij precies uitgehaald, afgezien van het verslaan van de politieke dinosaurussen in zijn land? Hij heeft het lef gehad om zijn bevolking te raadplegen bij het nemen van belangrijke beslissingen. Het is bijna een unicum in Europa. In Nederland en Frankrijk hebben ze ook wat ervaring met referenda, zoals in 2005 over de Europese grondwet. Zowel de Nederlanders als de Fransen waren ronduit tegen en stemden ‘neen’. De regeringen zaten met een groot probleem. Enkele jaren later werd dan maar het Verdrag van Lissabon ingevoerd, zo goed als een kopie van de afgeschoten grondwet. Deze keer zonder referendum!

Als staats- en regeringsleiders hun bevolking minachten, is het vanzelfsprekend ongehoord om diezelfde bevolking te consulteren bij belangrijke beslissingen. Tsipras heeft dit wel gedaan, en hij respecteert de wil van de Grieken. Volgens Bart Eeckhout verdient hij daarvoor geen applaus.

De rol van de media

Waarom wordt de verantwoordelijkheid voor de falende onderhandelingen steeds bij de Griekse regering gelegd? Een meerderheid van economisten – waaronder Nobelprijswinnaars Krugman en Stiglitz – is snoeihard voor de Trojka-recepten. Het besparingsbeleid is economische nonsens. Maar toch weten de eurogroep-ministers het allemaal beter. En de opiniemakers in de kranten volgen slaafs wat het establishment erover te zeggen heeft.

Stiglitz nytimes.com
Nobelprijswinnaars Paul Krugman en Josegp Stiglitz zijn het erover eens dat ‘austerity’ economisch zinloos is. (foto’s guardian.co.uk en nytimes.com)

Iemand als Yanis Varoufakis, de Griekse ex-minister van Financiën die op economisch vlak meer voorstelt dan alle andere euroministers samen, wordt “controversieel” genoemd. Hij “heeft zichzelf onmogelijk gemaakt aan de onderhandelingstafel.” Het is “geen volwassen gesprekspartner”. Het is een “gokker”. Alexis Tsipras heeft het verkorven met zijn “stunts”, hij is “zegedronken”, hij is “te onervaren”. Enzovoort enzoverder.

Kunnen we ons voorstellen dat onze media de hoofdrolspelers aan de overzijde als volgt zouden omschrijven: “de van fraude verdachte en in een rechtszaak verwikkelde IMF-topvrouw Christine Lagarde”; “de separatistische minister van Financiën Johan Van Overtveldt, die nog in de leer ging bij de neoliberale Chicago Boys”; “de controversiële Jean-Claude Juncker, die als premier van Luxemburg miljarden euro’s cadeau gaf aan multinationals”; “Mario Draghi, de lobbyist voor de financiële sector die nu het monetair beleid van de eurozone uitstippelt en directeur was bij Goldman Sachs toen die bank de boekhouding van de Griekse overheid opsmukte”?

Christine Lagarde, directeur van het IMF, zit zelf in een rechtszaak verwikkeld. Ze betaalt 0 euro belastingen op haar loon van ongeveer 400.000 euro per jaar. (foto nymag.com)

Christine Lagarde, directeur van het IMF, zit zelf in een rechtszaak verwikkeld. Ze betaalt 0 euro belastingen op haar loon van ongeveer 400.000 euro per jaar. (foto nymag.com)

De kans is klein dat er op deze manier bericht wordt over de financiële en internationale elite.

De hoofdrol van de media hoort erin te bestaan de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht te challengen. Vandaag hebben zij deze rol volledig opgeborgen. In ruil voor sappige citaten en toegang tot de belangrijke beslissingsorganen staan de media – de ene journalist al wat meer dan de andere, enkele uitzonderingen daargelaten – te trappelen om woordvoerder te zijn van de macht.

In plaats van deze uitdagende, controlerende rol van de media, krijgen onze minister van Financiën Van Overtveldt, Eurogroep-voorzitter Dijsselbloem, Christine Lagarde van het IMF of Commissievoorzitter Juncker volop het woord. Hun wordt geloofwaardigheid toegedicht. Zij bevinden zich in het centrum van de Europese macht en mogen onbeperkt hun mening ventileren.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

En als we nu eens luisteren naar de terroristen?

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Het is misschien een vreemd idee, luisteren naar wat terroristen en extremisten te vertellen hebben. Maar waarom proberen we het niet eens? Oorlog en bommen gaan de problemen in het Midden-Oosten niet oplossen. Daarom moeten we radicaal anders durven denken.

Het waren weer hoogdagen voor het terrorisme, met aanslagen in Frankrijk, Koeweit en vooral in Tunesië, waar 38 toeristen doodgeschoten werden. Telkens rijst de vraag wat we hieraan kunnen doen. Nog meer militaire interventies? Meer aandacht voor deradicalisering? Strengere veiligheidsmaatregelen? Bart De Wever was er na de aanslagen in ieder geval snel bij om via Twitter een streng veiligheidsbeleid te verdedigen. Law and order! Hetzelfde geldt voor de Britse premier David Cameron, die een “alomvattende aanpak” heeft beloofd tegen het terrorisme, dat zijn landgenoten “in binnen- en buitenland bedreigt.” Maar mogen we ondertussen niet vaststellen dat het huidige beleid niet werkt? Dat we iets anders moeten proberen?

Enkele weken geleden zaten delegaties van 24 landen samen in Parijs om de strategie tegen Islamitische Staat te bespreken. De delegaties hebben begrepen dat het “louter militair niet zal lukken.” Ze willen ook de propagandaoorlog winnen door “de jihadisten ideologisch aan te pakken” en de “financiële stromen van IS droogleggen.”

Op zich klinken die ideeën niet slecht, maar erg origineel zijn ze niet.

(On)veiligheid

Ik herinner me een gesprek met de voormalige woordvoerder van Sharia4UK Anjem Choudary, op Terzake. Het gesprek tussen deze fundamentalist en journaliste Annelies Beck deed heel wat stof opwaaien. ‘Waarom krijgt een terrorist een forum op de VRT?’ Dat was de algemene teneur. Maar door het omgevingsgeluid en de vele luidruchtige roepers horen we soms de boodschap niet meer.

Laten we er voor het gemak vanuit gaan dat veiligheid in binnen- en buitenland de primaire doelstelling is van onze leiders. Een einde maken aan de terroristische dreiging zou de eerste bekommernis moeten zijn van onze beleidsmensen. Helaas wijst alles erop dat ze het probleem enkel erger willen maken.

Anjem Choudary (photo hln.be)

Als we even luisteren naar wat Choudary te zeggen heeft – hoe moeilijk dat voor sommigen ook mag zijn – dan komen we misschien wel tot een oplossing.

Kort samengevat komt het hierop neer:

  • er moet een duurzame oplossing komen voor het conflict tussen Israël en de Palestijnen.
  • er moet een einde komen aan de steun voor dictators wereldwijd.
  • Westerse legers moeten worden teruggetrokken uit moslimlanden.

Deze punten lijken me redelijk.

Palestina

Een oplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict, de zwerende wonde die maar niet wil helen, is na bijna zeventig jaar hoognodig. De Palestijnen werden het slachtoffer van etnische zuiveringen, ze verloren hun land, worden vandaag in Israël als tweederangsburgers beschouwd en de vluchtelingen van 1948 mogen nog steeds niet naar hun huizen terugkeren. De behandeling van de Palestijnen wordt keer op keer aangehaald als voedingsbodem voor terrorisme. Wordt het dan niet eens tijd om na zeventig jaar eindelijk het internationaal recht te respecteren en er iets aan te doen?

Helaas heeft enkel de internationale gemeenschap, de Verenigde Staten op kop, hiervoor de sleutel in handen. Zonder internationale druk zal er aan de situatie voor de Palestijnen niets veranderen.

Dictaturen

Tussen woorden en daden van politici zit vaak een groot verschil. Zo hebben Westerse leiders van het slag George Bush, Tony Blair, David Cameron of Barack Obama graag de mond vol over democratie en vrijheid. In de praktijk zien we echter dat hun acties deze democratie en vrijheid net wereldwijd dwarsbomen.

Het lijstje van door het Westen gesteunde dictators, nu en in het verleden, is lang. Saddam in Irak. Moebarak en generaal al-Sisi in Egypte. Suharto in Indonesië. Pinochet in Chili. De onthoofdingskampioenen in het Saoedische koningshuis. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Als het Westen de claims voor vrijheid en democratie serieus neemt, dan moet de steun voor dictators in de wereld stoppen. Omwille van economische belangen (wapens, olie,…) en geopolitiek worden ze vandaag als vrienden van het Westen beschouwd. Dit blokkeert de democratische ontwikkeling in tientallen landen. Mensen in het Midden-Oosten willen ook graag in vrijheid leven. Het feit dat Westerse steun voor dictators die vrijheid in de weg staat, leidt logischerwijs tot ongenoegen en vormt een voedingsbodem voor terrorisme.

Legers

Wat hebben Amerikaanse, Britse of andere NAVO-legers te zoeken in het Midden-Oosten? Het antwoord is eenvoudig: niks. Zij zijn er enkel om de economische en geopolitieke belangen van de machtige landen te verdedigen. In het mainstream propagandaverhaal zijn die legers ter plaatse om vrede te handhaven en om humanitaire missies uit te voeren. Helaas is de werkelijkheid anders. Het miljoen dode Irakezen sinds de invasie van 2003 zijn hiervan het trieste bewijs.

De buitenlandse interventiemachten van de Westerse legers moeten allemaal worden teruggeroepen, in het bijzonder in het Midden-Oosten. Amerikaanse troepen zijn vandaag nog gelegerd in Saoedi-Arabië, de grond die meer dan een miljard moslims heilig achten. Het wordt keer op keer aangehaald als voedingsbodem voor ongenoegen en radicalisering.

Amedy Coulibaly, de dader van de aanval op de joodse supermarkt in Parijs op hetzelfde moment als de moorden bij Charlie Hebdo, spreekt in een interview ook over Westerse interventies als voedingsbodem voor zijn radicalisering en oorzaak voor zijn daden. Het hoeft niet te verbazen dat decennia van oorlog, met ontelbare dode onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, mensen tot wraak brengen.

Verklaring of goedkeuring?

Laat het duidelijk zijn: ik ben geen liefhebber van Choudary of Coulibaly of van de normen en waarden die ze aanhangen. Ik verkies te leven in een seculiere samenleving, waar iedereen in vrede samenleeft, waarin rechtvaardigheid ervoor zorgt dat elkeen een menswaardig leven kan leiden en waarin mensen respect hebben voor ieders mening.

Ik zie me helaas genoodzaakt hier de nadruk op te leggen, want sommige mensen lijken het moeilijk te hebben met het onderscheid tussen enerzijds gedrag verklaren en anderzijds gedrag goedkeuren. Glenn Greenwald, die al vijftien jaar schrijft over terrorisme, krijgt hier geregeld mee te maken, zoals toen hij schreef over een schietpartij in Quebec, Canada.

“Then there’s also the extremely predictable accusation that I was justifying the attack on the soldiers. I know from prior experience in discussing these questions that no matter how clear you make it that you are writing about causation and not justification, many will still distort what you write to claim you’ve justified the attack. That’s true even if one makes as clear as the English language permits that you’re not writing about justification: “The issue here is not justification (very few people would view attacks on soldiers in a shopping mall parking lot to be justified). The issue is causation.” If there’s a way to make that any clearer, please let me know.”

Journalist Glenn Greenwald (photo huffingtonpost / AP Photo/Silvia Izquierdo)

Poging

Hoe dan ook, nog vóór de oorlog in Irak in 2003 begon, voorspelden mensen als Noam Chomsky al dat die enkel het terrorisme in de wereld zou doen toenemen. Hun voorspelling werd waarheid. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de laatste acties tegen ISIS in Irak en Syrië, en recenter van Saoedi-Arabië in Jemen, het probleem gaan verhelpen. De aanslag van 7 januari tegen de redactie van Charlie Hebdo en de aanslagen van afgelopen week in Tunesië en elders tonen dit aan.

Volgens de Verenigde Staten werden er sinds de zomer van 2014 ruim 3.600 luchtaanvallen uitgevoerd in Irak en Syrië. Het is duidelijk dat het geen bal oplevert, enkel meer dreiging, meer ellende en meer aantrek van het fundamentalistische gedachtegoed bij jongeren. Ondertussen worden steeds meer onschuldige burgers – ook in het Westen – hiervan het slachtoffer, of het nu pendelaars zijn op de trein in Madrid, journalisten in Parijs, sjiieten in Koeweit of toeristen in Tunesië.

Sommigen zullen zeggen dat het nergens op slaat om ‘toe te geven’ aan terroristen. We kunnen de vraag stellen of het dan wel steek houdt om te volharden in methodes die hun zinloosheid keer op keer bewezen hebben.

Waarom doen we niet eens een poging? In plaats van nog meer oorlog, meer straaljagers, meer deelnemers aan de ‘internationale coalitie’, met of zonder grondtroepen,…

Terrorisme is geen strak afgelijnde tegenstander die met veel militaire overmacht op zijn knieën kan worden gedwongen. Het is wel een symptoom, waarvan we de voedingsbodem moeten weghalen. Het is de vrucht van militaire escalatie. Hoe veel verder willen we hierin gaan? Misschien kunnen we het eens over een radicaal andere boeg gooien?

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

After Charlie, Can We Ask Why?

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Twelve people have been murdered in cold blood at the Charlie Hebdo weekly magazine’s office in Paris, France. I’ve been listening to the radio, watching the television news and reading everything that there is to read about these horrible atrocities in mainstream media.

Not once have I heard the question Why?

There have been people trying to explain the things that happened and they seem to have arrived to one conclusion. These people, probably Muslims, have executed an attack against freedom of speech. Charlie Hebdo is the magazine which has multiple times published the Muhammad cartoons. These people wanted to attack an institution, which, in their opinion, has mocked and ridiculed Islam over and over again.

But the question remains, Why? Let’s attempt to look for an explanation.

For many decades the perception has lived in the Muslim world that Western powers are at war with Islam all over the globe. The United States and its Western allies have hampered or blocked democratic, economic and political development in many parts of the world, serving their self-interest, without any regard for the interest of these local populations. We – and I mean Western powers and everyone who is willing to go along – have waged wars, time and time again, in countries around the planet. The pretext has always been to bring democracy to these countries, to fight for these peoples’ right to self-determination. The true goal, however, has always been protecting our own political and economic interests.

Already in the fifties, US president Eisenhower’s staff asked the question, Why do they hate us? They, meaning Muslims around the world. The results were crystal clear. They don’t like the Americans, and their allies, because they block economic development in the region. The US supports dictatorships all over the world, when this is in their economic interests. Oil and weapons manufacturers have fared quite well because of these policies.

Imagine for a second the millions of people who have died or have been tortured at the hands of Western powers or their allies in the Middle East. Whether it’s the Iranians under the dictatorship of the Shah; the Iranians and Iraqis during the Iran-Iraq war; the Kurds of Halabja under Western-backed Saddam; Iraqis with horrible deformities because of the depleted uranium the US Army used in the Gulf War; the hundreds of thousands of dead Iraqi children caused by Western UN sanctions; thousands dead in Sudan after the Americans bombed a pharmaceutical factory in 1998; the men, women and children in Afghanistan since 2001 or the one million Iraqi’s that have been killed since the 2003 invasion of that country. The 2003 invasion of Iraq, the worst crime of the 21st century, wasn’t even mentioned in mainstream media reporting.

Since nobody was doing so, the famous journalist Robert Fisk asked the question Why? immediately after the terrorist attacks of September 11, 2001. He was vilified by mainstream media and so-called intellectuals for ‘siding with the enemy’. It wasn’t because those Muslims hated American freedoms. It wasn’t because they hate Western capitalism. The reasons were the same as they were back in the 1950s, they rightfully felt that Western powers blocked economic and political development, and the last few decades they often killed many thousands of innocent people in doing so.

And yet we continue down this path of perpetual violence, war, torture and destruction. We send more fighter-bombers to the region to fight Bashar al-Assad in Syria. Or to fight ISIS. Or to fight the Taliban. And tomorrow we will send even more bombs and drones and warships and tanks and boots on the ground to fight the next bogeyman, with France more often than not as a loyal ally in fighting these wars. We – NATO and its allies – do all this in the name of ‘democracy’. But you cannot build a democracy with bombs and fighter jets. We build democracy by supporting and enforcing the most basic human rights for everyone everywhere.

The only way to stop this cycle of violence is to stop committing it. Imagine all those countries bombed to smithereens, all those valuable communities utterly destroyed, or all those innocent men, women and children who get their heads blown off by Western cruise missiles. This is a daily reality for many people, people just minding their own business in some other part of the world.

Take a look at history. Should we really be surprised by the fact that some extremists decide to stand on the other side of the barrel of a gun and attack these Western powers, including France, which have waged a perpetual war in many Muslim countries all over the globe? Western actions were bound to cause a reaction from desperate Muslims who have lost everything they have and now feel they have nothing left to lose. Violence creates violence and our never-ending wars generate a never-ending stream of terrorists.

We can condemn these acts as much as we want. And we should. But as rational human beings we should first of all be allowed to ask the most important question of all, Why? And we should ask ourselves the question if more violence is the right response to this atrocity. In my opinion, it is not.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

No Wonder The Business Class Thinks Everything Is Going Great

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

It should come as no surprise that the business class believes the world is becoming a better place. Stock prices are setting all-time records, bonuses for CEOs are skyrocketing and regulation for multinationals and financial institutions is more distant than ever.

Henry Blodget, founder and CEO of Business Insider, wrote an article titled ‘OK, Haters, It’s Time To Admit It: The World Is Becoming A Better Place’. Indeed, being in a position such as is Blodget’s, one might argue the world is becoming a better place

'The economy is going great', says the business class (photo eastcountymagazine.org)

‘The economy is going great’, says the business class (photo eastcountymagazine.org)

Bet let us take a closer look at his arguments and juxtapose these arguments to some other facts that might demonstrate the world isn’t such a great place after all, at least not for those who are not part of the wealthy business class.

War deaths

His first graph should tell us more on the number of deaths by war and shows a significant decline in the last few decades. Good news, one would think. But his chart is quite flawed even if we look only at the 2001-2007 period.

The graph Blodget cites shows a few tens of thousands dead in the Middle East and seems to forget the one million dead in Iraq since the 2003 United States aggression and the several hundred thousand dead after the 2001 invasion and occupation of Afghanistan.

After the 1991 Gulf war led by the United States against Saddam Hussein, the United Nations, in fact the United States and the United Kingdom, imposed harsh sanctions on the Iraqi regime. As a result of these sanctions millions of Iraqis didn’t have access to basic health care and daily commodities. Estimates show a million of Iraqis died as a direct consequence of these sanctions, among these dead 500,000 children that didn’t get the necessary medication for easily-treatable diseases. Madeleine Albright, Secretary of State in the Clinton administration, said on TV that “we believe the price is worth it.” Leaving out these deaths seriously skewes reality.

The chart, however flawed to begin with, shouldn’t, under any circumstances, be a demonstration that the world is becoming a better place.

Poverty

Blodget’s second point shows us that poverty in the world is declining. That may very well be the case, given the enormous economic growth in developing nations such as Brazil, China and many Latin American countries. However, income inequality in the world is rising. The economic development of the last few decades seems to have been pretty advantageous for the wealthy (or super wealthy) upper class. Ordinary people, barely above the poverty line, are struggling to make ends meet. They are not represented in Blodget’s graph.

Let’s take a look at the United States, Blodget’s home country. Real wages of the many have stagnated or even declined since the late 1970s, while the wages of the rich and the super-rich have increased staggeringly. In the United States the top 1 percent has seen an increase in real wages of 125 percent, and the top 0.01 percent an astonishing 685 percent over the last three decades. The decade of the ‘80s, the decade of Ronald Reagan, was also the decade of the destruction of labour unions. Worker’s rights have deteriorated ever since, leading directly to worse working conditions.

The decade of the ‘90s, under the Clinton administration, was the decade of the NAFTA agreement, according to Chris Hedges “the most detrimental piece of legislation for workers since the Taft-Hartly Act of 1947.” NAFTA meant corporations could more easily ship production – and jobs – across the border with Mexico. Workers frightened of losing their jobs at any given moment don’t pose a great threat to the business class.

The same so-called liberal president was responsible, together with Federal Reserve chairman Alan Greenspan, for the destruction of the Glass-Steagall Act, introduced by Roosevelt in 1933 as part of the New Deal and separating commercial and investment banks. This evolution led to the creation of Monster of Frankenstein-like hedge fund banks directly responsible for the global economic and financial collapse of 2007.

No matter what the source, almost all show poverty has increased quite significantly in the US. Only the blind, or the ideologically fanaticized, would argue the last few decades have been helpful for the working class.

Life expectancy

His third argument, about life expectancy going through the roof, seems reasonable. It can hardly be seen as a miracle that in times of such technological development general life expectancy increases steeply. Disparity between rich and poor countries remains significant, just as an increase in average income doesn’t seem to advance working class groups.

Worker’s rights

Blodget’s statement comes at a moment when acquired democratic rights, such as labour rights, are being attacked all over the world. The Reagan/Thatcher era was just the beginning. Bill Clinton contributed generously with his NAFTA agreement, allowing so-called ‘free trade’ to cross Mexican and Canadian borders.

Today only 12 percent of American workers are unionised, most of them in the public sector where they do not have the right to strike. Lack of labour organisation is a brake on democratic development and an enormous gift to corporations who don’t have to pay their workers a living wage or guarantee a healthy and secure working environment.

The Transatlantic Trade and Investment Program (TTIP) will make sure this evolution continues in the direction the business class wants it to continue. Multinational corporations will be allowed to move their production to Eastern Europe, where wages are even lower than in the most impoverished areas of the United States. So-called ‘free-trade agreements’, who, in fact, have nothing to do with actual free trade, guarantee a race to the bottom in wages and working conditions.

This is not to say that nothing has changed for the better in the post-World War II-years. The improvement in civil rights since the ‘60s in the United States is one of the major examples. The improvement in women’s rights since the ‘70s cannot be underestimated. And even the growing power of the environmental movement and the increasing ecological consciousness among the general public is no small matter.

Austerity for some, but not for all (photo otherwords.org)

Austerity for some, but not for all (photo otherwords.org)

Environmental catastrophe

At the same time the world is being confronted with an environmental catastrophe threatening the survival of the human species. Corporations continue their activities without any concern for the externalities, that is, the future of our children and grandchildren. Greenhouse gases continue to fill up the air we breathe and might one day cause the total destruction of our kind. Only radical policy changes can stop this catastrophe from happening.

But one should not expect this change to come from the corporations. Their loyalty is to the shareholders only. Even their legal obligation is to maximize short-term profit.

It should come as no surprise that those who are part of the wealthy or super wealthy classes believe the world is becoming a better place. Blodget says there are thousands of examples to demonstrate this claim. He cites, however, just three.

So yes, if you belong to the wealthy or super-wealthy business class, the world is becoming a better place. Corporate profits are setting all-time records, Wall Street continues to hollow out democratic principles, shareholders are generously taken care of by upper management, while ordinary workers pay the high price for a crisis they did not cause and for an economic recovery they do not benefit from.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

In Reducing Terrorism, The US Might Step Up Its Own Effort

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

US President Barack Obama’s speech at the United Nations Security Council was, as usual, a fine piece of rhetoric. As we are all well aware, few people in the world surpass his oratory talent. A quick comparison between the words spoken and the actions taken, however, reveals an ever-widening divide. Let’s have a closer look at what the most powerful man in the world exactly has to say about terrorism.

“[…] I called this meeting because we must come together — as nations and an international community — to confront the real and growing threat of foreign terrorist fighters.”

What does Mr. Obama mean by this ‘growing threat’? His own agencies, the FBI and Homeland Security, have just stated there are “no specific or credible terror threats to the U.S. homeland from the Islamic State militant group,” reducing Obama’s statement to fiction.

Lessons

“As I said earlier today, the tactic of terrorism is not new. So many nations represented here today, including my own, have seen our citizens killed by terrorists who target innocents. And today, the people of the world have been horrified by another brutal murder, of Herve Gourdel, by terrorists in Algeria. President Hollande, we stand with you and the French people not only as you grieve this terrible loss, but as you show resolve against terror and in defense of liberty.”

Mr. Obama is not mistaken in saying the tactics of terrorism are not new. In fact, it was the US initiating a terrorist campaign against Cuba in the early 1960s, led by John F. Kennedy’s brother Robert, shortly after the failed Bay of Pigs invasion. It was the US who was systematically supporting a vicious dictatorship in Chile, after the 1973 CIA-backed military coup in that country. It was, yet again, the US, led by actor-to-become-president Ronald Reagan, who unleashed a campaign of terror against the Nicaraguan democratic Sandinista government in the 1980s. It was the US who trained and armed the death squads in El Salvador throughout the same decade, resulting in tens of thousands of dead and disappeared.

The world is indeed horrified by the murder of Hervé Gourdell by a group affiliated with ISIL. But the world is – or at least ought to be – even more horrified by the million left dead in Iraq after the last war waged against that country, an act of aggression which, in international law, is an even greater crime than terrorism. As far as terrorism goes, the US doesn’t have to take lessons from any other country in the world.

Barack Obama speeching at the United Nations General Assembly, September 2014

Barack Obama speaking at the United Nations General Assembly, September 2014

“What brings us together today, what is new is the unprecedented flow of fighters in recent years to and from conflict zones, including Afghanistan and the Horn of Africa, Yemen, Libya, and most recently, Syria and Iraq.”

It is no coincidence that these are many of the countries that have been bombed over the last decade by US warplanes and remote-controlled drones. Might there be a corollary between US involvement in these countries (Yemen, Somalia, Libya, Iraq) and the increasing appeal to Muslim fighters around the world to join their fellow-believers in the region?

Goals, proclaimed and true

“Earlier this year at West Point, I called for a new Partnership to help nations build their capacity to meet the evolving threat of terrorism, including foreign terrorist fighters. And preventing these individuals from reaching Syria and then slipping back across our borders is a critical element of our strategy to degrade and ultimately destroy ISIL.”

The ultimate goal is not the destruction of ISIL. The US hasn’t cared about the suffering of the peoples of the region, whether it were the Iranians under the Shah between 1953 and 1979, the Iranians and Iraqis during the appalling ‘80-‘88 war, the 5,000 gassed Kurds of Halabja in 1988, the Iraqis in the first American Gulf War of 1991, 500,000 dying Iraqi children as a result of the US-UK sanctions in the ’90s, the Afghanis since 2001 or again the Iraqis since the US invasion of 2003.

The real goal of US foreign policy in the Middle East is the perpetual hegemony over the region’s natural resources. American and British multinationals in the oil and arms industry have made enormous profits since the 2003 invasion of Iraq and are counting on the continuation of this never-ending war. Stock prices for American arms manufactures, such as Lockheed Martin, General Dynamics, Raytheon and Northrop Grumman, “set all-time record highs last week as it became increasingly clear that President Obama was committed to a massive, sustained air war in Iraq and Syria.”

International law

“The historic resolution that we just adopted enshrines our commitment to meet this challenge. It is legally binding. It establishes new obligations that nations must meet. Specifically, nations are required to “prevent and suppress the recruiting, organizing, transporting or equipping” of foreign terrorist fighters, as well as the financing of their travel or activities. Nations must “prevent the movement of terrorists or terrorist groups” through their territory, and ensure that their domestic laws allow for the prosecution of those who attempt to do so.”

Obama’s call that the agreements are legally binding, should be met, by any reasonable person, with utter ridicule. The Unites States trump every other country’s track record in violation of international law. Starting to act according to UN resolutions by the US itself might actually hand the Nobel Peace Prize laureate some credibility.

The most obvious example is the cosy relationship between US governments and Cuban terrorists, such as Luis Posada Carriles, responsible for hundreds of dead, and Orlando Bosch, both trained by the CIA and both labelled ‘terrorists’ by the US intelligence agencies themselves.

These Cuban terrorists (those that are still alive today) are living comfortable lives in Florida, after being pardoned by former American president George Bush Senior. Several Latin American countries have demanded Posada’s extradition, which Washington has, obviously, refused, while at the same time bullying the countries offering asylum to whistle-blower Edward Snowden. As far as ‘preventing terrorist movement’ goes, the US itself might step up its own effort.

“[…] And it makes clear that respecting human rights, fundamental freedoms and the rule of law is not optional — it is an essential part of successful counterterrorism efforts. Indeed, history teaches us that the failure to uphold these rights and freedoms can actually fuel violent extremism.”

This happens to be absolutely true. History teaches us exactly that America’s unrivalled disregard for international law and its subsequent invasion of a sovereign country (Iraq) in 2003 are the direct cause for the quagmire that it is getting itself into today, being a new Iraq war, which will eventually kill thousands of innocent people, cost billions in taxpayers’ dollars and leave another part of the planet in ruins, having resolved absolutely nothing.

“Likewise, even as we are unrelenting against terrorists who threaten our people, we must redouble our work to address the conditions — the repression, the lack of opportunity, too often the hopelessness that can make some individuals more susceptible to appeals to extremism and violence. And this includes continuing to pursue a political solution in Syria that allows all Syrians to live in security, dignity, and peace.”

Perhaps president Obama can start by terminating his country’s relentless support for some of the cruellest dictatorships in the region. Saudi-Arabia, the source of Wahhabism in the world, is still viewed by the US, and many other Western powers, as a loyal ally in those countries’ foreign policy. At the same time, the Saudi regime decapitated 19 people in 17 days last August, according to Human Rights Watch, eight of them for nonviolent offences.

This information is not new. It has long been known by American foreign planners why many in the Middle East regard the US as a hostile power. It continuously blocks independent political and economic development in the region, avoiding the enormous natural resources to be used to improve the lives of so many Middle Easterners.

The return of diplomacy?

As far as the current situation with ISIS (or ISIL, or IS) goes, the only way to real solution in the region is diplomacy. A new never-ending war of the United States and its loyal or occasional allies in the region and beyond, will not solve anything.

Iran, not having been invited to the US-led ‘coalition of the willing’, might actually play a major role in the region, especially after the recent improvements – although modest – in Washington-Tehran relations. The same goes for Egypt’s Muslim Brotherhood, if its leader, Mohamed Morsi, hadn’t been ousted by a military coup last year. Involvement of the Muslim Brotherhood might have appeased the Sunni sentiments in working towards a reasonable compromise.

It seems as if diplomats nowadays no longer master the art of diplomacy, but instead they excel in war-mongering. As popular resistance against a new war in the Middle East continues to grow, in spite of mainstream media backing to an impressive extent their jingoist governments, the importance of a diplomatic settlement cannot be underestimated.

Barack Obama, as the most powerful man in the world, should do everything in his power to start preparing to leave a true legacy to the world, a more or less peaceful Middle East, instead of burdening his successor with yet another unwinnable war in a far-away country, and the innocent peoples in Iraq and Syria with many thousands of dead, devastated lives, villages and a new, radical generation of young Muslims worldwide.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather