Tag Archives: vs

Sancties en de hypocriete houding van het Westen

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

De westerse selectieve verontwaardiging en de hypocriete houding van zogenaamde democratieën in internationale conflicten is frappant. Een nuchtere kijk op het wereldtoneel volstaat om de hypocrieten te ontmaskeren.

Naar aanleiding van de oplopende spanningen in Oost-Oekraïne besliste de Europese Unie, net als de Verenigde Staten, economische sancties op te leggen aan Rusland. Rusland antwoordt met een verbod op de invoer van landbouwproducten uit de VS, EU en Australië.

‘Politiek geïnspireerd’

Ondertussen reageerde de Europese Unie door te zeggen dat het de “politiek gemotiveerde” beslissingen van Rusland “betreurt”.

“Politiek gemotiveerde beslissing”, het is een interessant woordgebruik van de EU. Is de beslissing van de EU om economische sancties te treffen tegen Rusland dan niet politiek geïnspireerd? Is die beslissing misschien ‘ecologisch geïnspireerd’? ‘Vredelievend geïnspireerd’? ‘Sociaal geïnspireerd’? Iets anders? Het is duidelijk dat elke beslissing tot het treffen van economische sancties een politiek motief kent. De EU wil hiermee haar afkeuring laten blijken over het Russische beleid ten opzichte van Oost-Oekraïne.

Selectieve verontwaardiging

Overheden reageren slechts wanneer het in hun kraam past. Dit leidt tot een situatie van selectieve verontwaardiging. Het wapen van de economische sancties werd bovengehaald ter vergelding van de Russische politiek in het Oosten van Oekraïne.

Wanneer Russisch president Poetin zich mengt in de situatie in Oost-Oekraïne spreken politici en media in het westen systematisch van ‘inmenging’, ‘destabilisatie’, ‘escalatie van geweld’ of zelfs van ‘agressie’.

De Europese Unie heeft het recht om hierover een mening te vormen. Oekraïne ligt immers in de Europese periferie. Maar de selectieve verontwaardiging over het Russisch beleid is frappant.

Agressie in Irak

Waar bleven de economische sancties van de Europese Unie tegen de Verenigde Staten toen dit land Irak aanviel in 2003? Was deze oorlog, met ruim een miljoen doden tot gevolg, minder ernstig dan de pogingen van Poetin om zijn invloed in de voormalige communistische landen veilig te stellen?

(cartoon smh.com)

(cartoon smh.com)

De Verenigde Staten pleegden in Irak een daad van agressie. Dit wordt door het internationaal recht beschouwt als de hoogste internationale misdaad, omdat deze ‘anders dan andere oorlogsmisdaden in zichzelf draagt alle gecumuleerde misdaden die eruit voortvloeien’.

Agressie was de misdaad waarvoor tijdens de processen van Neuremberg in 1946 meerdere nazi’s werden opgeknoopt.

Zou het opportuun geweest zijn om de invoer van producten uit de Verenigde Staten te verbieden? Of was het eerder van belang geweest om de daders (in de eerste plaats Bush en Blair) voor een internationaal strafhof te brengen?

Inmenging in Latijns-Amerika

Wie de geschiedenis kent, weet dat de Verenigde Staten een traditie kennen van inmenging over de hele planeet, en meer specifiek in het westelijk halfrond. Dit ging zelden – lees: nooit – om vredelievende inmenging, maar wel om militaire strategie, geopolitiek en economische belangen.

We halen enkele voorbeelden aan van inmenging (eufemistisch uitgedrukt) door de Verenigde Staten in Latijns-Amerika om economische of politieke belangen veilig te stellen, meestal met het oog op winstmaximalisatie van grote transnationale ondernemingen.

In 1954 sponsorde de CIA een militaire staatsgreep in Guatemala, die zou leiden tot de langste burgeroorlog die het westelijk halfrond ooit gekend heeft. In de loop van ongeveer drie decennia vielen hierbij honderdduizenden doden.

Tijdens het presidentschap van J.F. Kennedy werd systematisch staatsterrorisme georganiseerd om het bewind van Fidel Castro in Cuba te ondermijnen. Politieke moorden en sabotageacties waren slechts twee elementen van ‘Operation Mongoose’ aan het begin van de jaren 60.

In 1964 werd de linkse president João Goulart in Brazilië van de macht verdreven met steun van de Amerikaanse CIA, uit vrees dat zijn beleid de economische belangen van Amerikaanse multinationals zou benadelen.

Op 11 september 1973 (bij de Chilenen bekend als ‘the first 9/11’) pleegden militairen een staatsgreep in Chili en werd de democratisch verkozen president Salvador Allende vermoord in zijn presidentieel paleis. Generaal Pinochet kwam aan de macht, met expliciete miltaire en economische steun vanuit de Verenigde Staten, en zorgde voor een terreurbewind dat tot 1990 zou duren.

De jaren 80 werden gekenmerkt door het staatsterrorisme dat president Ronald Reagan losliet op Nicaragua. Het valt nog te betwijfelen of dit kleine land ooit deze ‘inmenging’ van de VS te boven zal komen. In dezelfde periode zaaiden doodseskaders in El Salvador terreur met Amerikaanse steun, met tienduizenden verdwijningen en moorden als resultaat.

In de late jaren 90 was de VS druk bezig om de regering van Colombia van militaire steun te voorzien, zogenaamd om drugshandelaars in de regio aan banden te leggen. Interessant hierbij is dat het niveau van Amerikaanse militaire steun omgekeerd evenredig is met het respect voor de mensenrechten in het land. Mensenrechtenschendingen door militaire en paramilitaire groepen en chemische oorlogsvoering tierden welig in Colombia, met de steun van de Verenigde Staten.

Dit is slechts een beknopte selectie van de VS-interventies in Latijns-Amerika sinds de Tweede Wereldoorlog. Sinds de jaren 90 en vooral sinds de eeuwwisseling verschoven de VS hun aandacht naar het Midden-Oosten, niet in het minst om de overweldigende olierijkdommen in de regio, en het Verre Oosten. De belangen die momenteel gediend worden zijn niet anders dan die van vijftig jaar interventie in Latijns-Amerika.

Hypocriet

De definitie van een hypocriet is ‘iemand die beweert bepaalde waarden te verdedigen, maar zich zelf niet aan deze waarden houdt’ (a person who claims or pretends to have certain beliefs about what is right but who behaves in a way that disagrees with those beliefs).

Het treffen van economische sancties van de Verenigde Staten, en bij uitbreiding Europa, tegen Rusland omwille van diens inmenging in Oost-Oekraïne past perfect binnen deze definitie. Mooie woorden over democratie, zelfbeschikking en respect voor de mensenrechten zijn uitsluitend gericht op ‘de anderen’, niet op onszelf.

Op dezelfde manier geldt morele verontwaardiging enkel wanneer ‘zij’ de misdaden begaan en in geen geval wanneer ‘wij’ er zelf schuldig aan zijn.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Plat op de buik voor “vrije” handel

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

U las het in uw gazet. En indien niet, dan zag u Karel De Gucht wel in één of andere TV-studio opdraven ter vurige verdediging van het TTIP, zijn levenswerk, het vrijhandelsakkoord tussen Europa en de Verenigde Staten.

NAFTA and its results

Eventjes terug naar 1994. Toen werd de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst tussen Canada, de VS en Mexico van kracht, oftewel NAFTA. Mexicaanse maïsboeren gingen failliet omdat ze niet meer konden concurreren met gesubsidieerde maïs uit de VS en Amerikaanse multinationals verscheepten massaal jobs naar Mexico, om vooral in de noordelijke grensregio mensen in abominabele omstandigheden te werk te stellen. Europa gaat met het Transatlantic Trade and Investment Program (TTIP) dezelfde weg op.

TTIP vs NAFTA

Want dat is waar vrijhandelsakkoorden over gaan: nivellering naar beneden toe. Vrije doorgang voor bedrijven om in het buitenland hun producten te laten assembleren, tewerkstellen van goedkope arbeidskrachten over de grens om de ‘concurrentie’ te laten spelen. Met als resultaat: enorme winsten voor hoofdzakelijk multinationals en minder rechten en verslechterde arbeidsomstandigheden voor werknemers.

Maar dat mag niet gezegd worden. EU-commissaris Karel De Gucht heeft het steevast over “jobs”, over een “enorme toename in welvaart” en “verhoogde economische groei” als gevolg van TTIP. Verhoogde winsten voor multinationals en een hoger bnp zorgen niet voor meer welvaart voor de gemiddelde werknemer.

In een periode waarin de beurzen het ene na het andere record boeken zijn de lonen van CEO’s en andere topmanagers de hoogte ingeschoten. En toch is het nog steeds crisis… Steeg uw loon de voorbije drie jaar ook met 30 procent?

Toegenomen handel

De toegenomen internationale handel als gevolg van NAFTA bestond voor het grootste deel uit “handel” tussen verschillende vestigingen van eenzelfde bedrijf. Wanneer General Motors een container auto-onderdelen verscheept om ze in Noord-Mexico te laten assembleren, dan spreken de statistieken van “handel”. Moeten we het daarvoor allen in koor uitschreeuwen van blijdschap, ook al wordt er niemand beter van? Het is logica voor gevorderden.

Gevolgen van TTIP

We kunnen hierover kort zijn: grote bedrijven krijgen meer rechten, werknemers slechtere werkomstandigheden.

– Privéondernemingen krijgen het recht om wetgeving die de industrie reguleert (en een barrière vormt voor winst) aan te vechten voor een handelstribunaal. De staat wordt nog onmachtiger om multinationals aan banden te leggen.

– Bedrijven wordt het makkelijker gemaakt om buitenlandse arbeidskrachten in dienst te stellen of om productiecapaciteit te verplaatsen over de oceaan. Per definitie zorgt dit voor slechtere werkomstandigheden.

Intellectueel eigendomsrecht wordt uitgebreid. In het kort houdt dit in dat een bedrijf een andere firma kan verhinderen om, bijvoorbeeld, een gelijkaardig geneesmiddel te ontwikkelen en op de markt te brengen. Ook als dit kan tegen een véél lagere kostprijs. Dit stompt creativiteit en ontwikkeling af, net hetgeen het TTIP beweert te bevorderen.

Geheim

Op de website van het TTIP is het volgende te lezen:
“Corporate Co-chairs:  Amway, Citi, Dow, FedEx, Ford, GE, IBM, Intel, Johnson & Johnson, JP Morgan Chase, Lilly, MetLife and UPS.”

Een mooi lijstje van belanghebbenden bij TTIP, waaronder twee grootbanken die mee verantwoordelijk zijn voor de financiële en economische wereldcrisis die al sinds 2007 aansleept. Een autobouwer die overleefde dankzij massale staatssteun en een computergigant die bestaat dankzij staatsorders. Dan is er het grootste Amerikaanse bedrijf General Electric, actief van microgolfovens tot mediakanalen, één van de grootste farmamultinationals ter wereld en twee postorderbedrijven.

We kunnen ons de vraag stellen of KMO’s en gewone werknemers even tevreden moeten zijn met de TTIP-plannen.

Het is geen wonder dat onderhandelingen over dit vrijhandelsakkoord in het diepste geheim verlopen. Net als bij NAFTA, weten de machthebbers al te goed dat de overgrote meerderheid van de bevolking tegen dit soort ‘vrijhandel’ is.

Als het publiek op de hoogte was van wat er gebeurde, dan zouden ze wel eens in opstand kunnen komen. Of tenminste niet meer stemmen voor Karel De Gucht en co.

 

Opmerking voor de aandachtige lezer:
Ik spreek vaak over “vrij”, “handel” en “vrijhandel” (met aanhalingstekens). Dit is omdat niets is wat het lijkt. Een vrijhandelsakkoord heeft niets te maken met “vrij”, en nog veel minder met “vrije handel”. Net zoals “jobs” een synoniem is geworden voor “winst voor grote bedrijven”, maar dat laatste bekt natuurlijk veel minder lekker tijdens een televisiedebat.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather