Vinden we de waarheid echt wel zo belangrijk?

Geen enkele journalist in de Vlaamse mainstream sprak zich al ooit fors uit in steun voor Julian Assange

Julian Assange is misschien wel dé belangrijkste journalist van onze generatie en wordt door zo goed als de voltallige journalistiek doodgezwegen. Het toont dat ze de waarheid minder belangrijk achter dan ze graag laten uitschijnen.

Gisteren bleek dat AFP (Agence France-Presse) zich op Facebook ook gaat bezighouden met factchecken. Knack zelf deed dat al eerder. Gebruikers zijn volgens Facebook immers onvoldoende in staat om valse informatie van echte berichten te onderscheiden. Daarvoor roepen ze nu bijkomende hulp in.

Facebook sloot al een partnerschap met The Atantic Council, een NAVO-denktank. De lijst met directeurs en eredirecteurs leest als een ‘Oorlogsmisdadigers Hall of Fame’. Het is een horrorshow met namen als:

  • Wesley Clark, die de NAVO-bombardementen in Joegoslavië leidde
  • Colin Powell, die de wereld beloog over massavernietigingswapens in Irak
  • Michael Hayden, notoir leugenaar die de CIA-folterpraktijken toedekte
  • Henry Kissinger, misschien wel ’s werelds meest befaamde oorlogsmisdadiger

Twitter plaatste voor het eerst een ‘fact check’ bij een tweet van Donald Trump. Dit werd op luid applaus onthaald.

Dit alles gebeurt zogezegd ter verdediging van de waarheid, de strijd tegen ‘fake news’ en desinformatie. Deze kwesties maken sinds 2016 deel uit van ons dagelijks leven.

Als we de waarheid zo belangrijk vinden en als we zo veel tijd en middelen spenderen aan factchecks, waarom wil dan niemand zijn steun uitspreken voor Julian Assange? Hij is de grootste waarheidsverteller van onze generatie. Iedereen die de strijd tegen ‘fake news’ belangrijk vindt, zou Julian Assange op handen moeten dragen. Wikileaks heeft in zijn hele bestaan geen enkele rechtzetting moeten publiceren.

Julian Assange en Wikileaks onthulden de grootst mogelijke oorlogsmisdaden begaan door de VS en diens bondgenoten in het Midden-Oosten. Alleen al daarvoor zou hij een Nobelprijs verdienen. In plaats daarvan rot hij op dit moment weg in een Britse gevangenis.

Julian Assange en Wikileaks onthulden folterpraktijken in de Guantanamo gevangenis, de corruptie binnen de Democratische Partij en nog veel meer.

Dit zijn stuk voor stuk journalistieke daden.

Dat zo goed als niemand met een groot platform openlijk steun durft uitspreken voor Julian Assange betekent:

  1. dat deze mensen de waarheid helemaal niet zo belangrijk vinden als dat ze graag laten uitschijnen;
  2. dat ze schrik hebben om uiteindelijk hetzelfde lot te ondergaan, of om gemarginaliseerd te worden door ‘guilt by association’.

Bij mijn weten heeft geen enkele journalist in de Vlaamse mainstream al ooit forse steun uitgesproken voor Julian Assange. Als ik me vergis, dan zet ik dat graag recht en zal ik met plezier hulde brengen.

In de strijd tegen ‘fake news’ zijn we wel bereid om ‘fact checking’ uit handen te geven aan denktanks boordevol oorlogsmisdadigers en massamedia die al ontelbare keren ‘fake news’ de wereld in stuurden, maar een eenvoudige steunbetuiging aan een échte journalist zit er niet in. Klopt dit wel?

De oorlog tegen Julian Assange is een oorlog tegen de waarheid en een oorlog tegen de journalistiek. De implicaties hiervan kunnen onmogelijk overschat worden. Het is pijnlijk vast te stellen dat de voltallige journalistiek zich graag op de borst klopt als voorvechters van de waarheid en tegelijkertijd de belangrijkste journalist en waarheidsverteller van de 21ste eeuw doodzwijgt of zelfs ridiculiseert.

Geef als eerste een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*